Urodzony w Danii, Simon Jul Jorgensen pracował jako aktor, komik, piosenkarz i scenarzysta. Osiągnął swój najwyższy profil publiczny, biorąc udział w kontrowersyjny duński dokument The Red Chapel.
Stevie Martin to brytyjska komiczka, aktorka i pisarka. Urodzona w 1988 lub 1989 roku, spędziła lata formowania się w Northwich, w hrabstwie Cheshire. Jej wykształcenie obejmuje tytuł licencjata z literatury angielskiej od St. John's College na Uniwersytecie Durham, który uzyskała w 2010 roku. Podczas studiów Martin przez dwa lata była aktywnym członkiem grupy komediowej Durham Revue. Po ukończeniu studiów podjęła pracę jako dziennikarka, a następnie przeszła do świata komedii. Współpracowała również z Tessą Coates i Liz Kingsman jako część grupy komediowej Massive Dad. W 2018 roku Martin skierowała swoją uwagę na projekty indywidualne, rozpoczynając swoją zawodową karierę od 'Stevie Martin: Vol 1' na Festiwalu Edynburskim. Wspólnie z Tessą Coates prowadzi podcast 'Nobody Panic', wcześniej znany jako 'The Debrief', choć obecnie jest w zawieszeniu i zaplanowany do zakończenia w lutym 2026 roku. Para ta współautorami książki 'Nobody Panic: How to Be a Functioning Adult Without Screaming' z 2021 roku. Jej występy telewizyjne są liczne, obejmują role w programach takich jak 8 Out of 10 Cats Does Countdown, Starstruck, Breeders, The Mash Report, Guessable, The Emily Atack Show, Taskmaster i The Horne Section. Pisanie Martin pojawiało się w programach takich jak The Russell Howard Hour, a ona publikuje newsletter o nazwie 'The S Is a 5'. Wzrastająca popularność Martina systematycznie rośnie w ostatnich czasach; w 2025 roku wzięła udział jako zawodniczka w 19. sezonie Taskmaster i współprowadziła trzyodcinkowy miniserial 'Got the Shot.' Pojawiła się również w Here We Go na BBC One oraz Mitchell and Webb Are Not Helping na Channel 4. Jej komediowe treści online zgromadziły 45 milionów wyświetleń na całym świecie, co świadczy o jej szerokim gronie odbiorców. Krytycy chwalili jej występy na żywo; The Guardian opisał jej show jako „wynalazczy”, „hojny, zaskakujący i radosny”, a The Times nazwał go „inteligentną, bystrą i przede wszystkim zabawną godziną”. The Scotsman uznał przedstawienie za „naprawdę śmieszne”. Obecnie Martin wraca do komedii na żywo z nowym show, charakteryzującym się występami, podczas których publiczności nie wolno przerywać po przekąski. Reżyserowała również i jest żoną komika Adama Richesa; jej młodsza siostra to Gina Martin, działaczka polityczna i autorka.
Urodzona 25 lipca 1963 roku w Rzymie, Sabina Guzzanti to Włoszka, która pracuje jako satyryczka, aktorka, pisarka i producentka. Pochodzi z rodziny związanej ze światem mediów; jej ojciec, Paolo Guzzanti, jest dziennikarzem i byłym politykiem. Ma dwóch rodzeństwo: Corrado Guzzanti i Caterinę Guzzanti. Po ukończeniu Liceo Orazio w Rzymie i uzyskaniu dyplomu z Accademia nazionale d'arte drammatica w 1985 roku, rozpoczęła karierę występując na scenie ze swoim bratem, Corrado. Styl komediowy Guzzanti koncentruje się na analizowaniu życia społecznego i politycznego we Włoszech. Zdobyła popularność pod koniec lat 80. i na początku lat 90. dzięki parodiom postaci takich jak Moana Pozzi, Massimo D'Alema i Silvio Berlusconi. Jej wczesne występy telewizyjne obejmowały Proffimamente non stop (1987) i Matrjoska (1988), ta druga z nich została poddana cenzurze i zmieniona na L'araba fenice . Brała również udział w sitcomie Ovidio w 1988 roku oraz występowała w programach takich jak La TV delle ragazze w latach 90., często u boku Sereny Dandini. W ciągu lat 90. występowała z programami komediowymi, takimi jak Con fervido zelo (1991) i Non io: Sabina e le altre (1994). Istotnym punktem w jej karierze było stworzenie i prowadzenie późnowieczornego satyrycznego programu politycznego Raiot (2003). Ten program, zatytułowany Raiot - Armi di distrazione di massa , okazał się kontrowersyjny i wywołał działania prawne ze strony Mediaset. Następnie został usunięty z archiwów RAI. W odpowiedzi na tę cenzurę nakręciła dokument Viva Zapatero! (2005), który spotkał się z pozytywnym odbiorem i za który otrzymała nagrodę Nastro d'argento. Kontynuowała reżyserkę filmów takich jak Sympathy for the Lobster (2007) i Le ragioni dell’aragosta (2007). W 2010 roku współtworzyła, produkowała i reżyserowała dokument Draquila - L'Italia che trema , po czym zrealizowała Franca la Prima (2011), hołd dla Franci Valeri. W 2011 roku stworzyła również przedstawienie teatralne Sì, Sì, Sì….oh Sì! . Pojawiała się w rolach w filmach takich jak La trattativa (2014) i prowadziła program telewizyjny Un due tre…Stella! na La7 w 2012 roku. Guzzanti wyznaje buddyzm Nichiren i jest członkinią Soka Gakkai International od 1987 roku.
Stéphane Rousseau to kanadyjski aktor i komik, urodzony 17 września 1966 roku w LaSalle, obecnie część Montrealu. Jest również humorystą z Quebecu, aktorem, gospodarzem programu, autorem, piosenkarzem i malarzem. Jego kariera rozpoczęła się w 1988 roku, kiedy po raz pierwszy wziął udział w festiwalu Juste pour rire de Montréal. Niedługo potem, od 1988 do 1989 roku, współprowadził audycję radiową o nazwie Good Morning Québec na CHIK-FM z Mario Grenierem. Wzrost popularności Rousseau’a trwał przez całą końcówkę lat 80. i lata 90. W 1989 roku współprowadził program telewizyjny C'est à ton tour z Natalie Richard przez jeden sezon. Następnie, od 1990 do 1993 roku współprowadził Les Deux pistons au retour à la maison na CKMF-FM Montréal z Mario Lirette, zyskując znaczną rozpoznawalność jako gospodarz. W 1992 roku zadebiutował ze swoim pierwszym solowym programem, 'Rousseau', występując aż 269 razy w 50 miastach. Ten program zapewnił mu nagrodę Félix oraz podwójny platynowy album w 1994 roku, a w 1994 roku wystąpił na Montreal Forum przed publicznością liczącą 8 000 osób. Następnie odbyły się kolejne pokazy, w tym 'Drôle de Stéphane Rousseau' w 1995 roku i 'Stéphane Rousseau vous fait l'humour' w 1999 roku. W tym samym roku otworzył koncert Céline Dion w Centre Bell, a występ był transmitowany na żywo na TVA. Poza stand-upem komediowym, Rousseau również rozwinął udaną karierę aktorską. W 2001 roku otrzymał dwie nagrody Oliviera za występ sceniczny i najbardziej popularny program, oraz wystąpił w Bataclanie w Paryżu tego samego roku. W 2002 roku zagrał Sébastiena w filmie Denysa Arcanda *Inwazja barbarzyńców*, za co otrzymał nagrodę dla aktora drugoplanowego na Toronto Film Festival. Do jego filmografii należą również *Asterix na Igrzyskach Olimpijskich* (2008) i *Fatalny* (2010), parodia o branży muzycznej. Pojawił się w *Nowoczesnej miłości* (2007). W 2021 roku był jurorami w programie *Chanteurs masqués*. Współprowadził również kilka wydarzeń, w tym festiwal Juste pour rire z Franckiem Duboskiem od 2002 do 2006 roku oraz specjalny odcinek świąteczny z Isabelle Boulay w 2004 roku. W 2008 roku wydano DVD jego show, 'Rousseau - One Man Show'. Ma syna o imieniu Axel Saint-Germain-Rousseau, urodzonego 25 grudnia 2008 roku, ze swoją byłą partnerką Maud Saint-Germain.
Sam Breton to francusko-kanadyjski komik bardzo ceniony przez publiczność w Quebecu. Jego komedia jest znana z unikalnego poczucia humoru i dużej wrażliwości. Rozpoczął występy "Au pic pis à pelle" w 2019 roku, spektaklu jednoosobowego, który szybko zyskał znaczną popularność, sprzedając ponad 300 000 biletów i występując ponad 500 razy. Film na YouTube z jego występu w 2017 roku podczas Juste Pour Rire przekroczył 800 000 wyświetleń, co dodatkowo demonstruje jego zasięg. Prowadzi również popularny podcast o nazwie "Avec son Sam" i utrzymuje aktywną obecność na Instagramie. Prace Bretona często czerpią z osobistych doświadczeń. Podczas jego występu jako gościa w programie "En direct du jour de l’an" w 2025 roku, podzielił się historią o otrzymaniu hokejowej bramki będąc dzieckiem – skarbnika pomimo trudności finansowych rodziny, które wymagały wielokrotnego jej naprawiania. Grał w hokeja często jako dziecko, niezależnie od pogody. Te doświadczenia kształtują jego perspektywę; wierzy, że najlepsze wspomnienia są związane z chwilami, a nie przedmiotami, i woli spędzać czas ze swoimi siostrzeńcami i siostrzenicami niż obdarowywać ich prezentami. Ostatnio Breton doświadczył wypalenia zawodowego i zrobił sobie przerwę od branży rozrywkowej, ale od tego czasu wrócił, pojawiając się w programie "Chanteur masqué" i uruchamiając nowy solowy spektakl o nazwie "Ga-lé Aller". Ten występ w "En direct du jour de l’an" oznacza jego pierwsze pojawienie się w mediach po powrocie do zdrowia. Obecnie Sam Breton koncertuje w głównych amerykańskich miastach i teatrach od 4 listopada 2026 do 4 grudnia 2026 roku, a w ciągu roku mogą zostać dodane kolejne lokalizacje. Ceny biletów różnią się w zależności od miejsca, miejsc siedzących, popytu i dostępności; strona internetowa zawiera szczegóły dotyczące potwierdzonych przystanków trasy koncertowej i cen. Wykonuje również spektakl w Théâtre Maisonneuve. Poza występami stand-up, Breton współpracuje z Guillaume Côté, byłym pierwszym tancerzem Narodowego Baletu Kanady, nad produkcją Szekspira , zatytułowaną . Ma również dziewczynę o imieniu Myranie i od czasu do czasu żartuje w Instagramie na temat braku chęci posiadania dzieci.
Jan Sebastian Meichsner, znany zawodowo jako C-Bas, jest niemieckim producentem filmów internetowych, przedsiębiorcą, moderatorem i uczestnikiem programów telewizyjnych typu reality show. Urodził się 9 lutego 1986 roku w Hattingen w Niemczech i rozpoczął swoją karierę online jako YouTuber. Uczęszczał na Uniwersytet Ruhr-Bochum i posiada dyplom z ekonomii. Przed rozpoczęciem pracy w mediach grał w koszykówkę dla VfL Bochum. C-Bas jest najbardziej znany jako współzałożyciel kanału YouTube Bullsh*t TV, założonego w 2010 roku wraz z bratem Phil (Philipp Alexander Meichsner) i Christosem „Chris” Manazidis. Kanał początkowo skupiał się na filmach komediowych, psikusach i parodiach, i to ten format przyczynił się do jego popularności. C-Bas wniósł swój wkład w styl kanału poprzez humorystyczne role i uliczne wywiady. Kanał znacznie się rozwinął, osiągając ponad 1,7 miliona subskrybentów w kwietniu 2026 roku. Chris Manazidis opuścił Bullshit TV w 2021 roku, a C-Bas i Phil kontynuowali prowadzenie kanału, który obecnie koncentruje się głównie na reakcjach na programy telewizji reality. Kanał zdobył Deutscher Webvideopreis w kategorii „LOL” w 2014 roku. Poza YouTube, C-Bas rozszerzył swoją obecność w mediach. Przez krótki czas prowadził audycję radiową w 1Live i pracował jako moderator dla Sky Sports, wykorzystując swoją popularność online, a obecnie pracuje jako moderator i komentator koszykówki dla Dyn, relacjonując rozgrywki Basketball Bundesliga. Pojawił się również w różnych programach sportowych oraz w serialu YouTube Premium "Bullsprit", a także w telewizyjnym formacie z ukrytym kamerą "Streetfun". Wspólnie założył aplikację do komunikacji Speakster i zespół sportowy Hungry Hoopers. W 2023 roku uruchomił podcast "Eistee Pistazie" ze swoim bratem, który osiągnął milion słuchaczy na Spotify. Brał również udział w kilku programach typu reality show, w tym wygrał “Most Wanted – Wer entkommt?” w maju 2025 roku i dotarł do finału "Forsthaus Rampensau Germany" w listopadzie 2025 roku, oraz wystąpił jako uczestnik w "The 50 – Deutsche Reality-Stars kämpfen für ihre Follower" w marcu 2026 roku. Relacje zawodowe C-Bas’a obejmują współpracę z Dennisem Roady, kolejnym niemieckim żartownisiem, oraz pracę z agencją ALL DAY Entertainment. Był również związany z Ronją Est. Obecnie nadal jest aktywny jako podcaster i przedsiębiorca medialny, moderując programy sportowe i medialne w Sky i Dyn.
Salvador "Salva" Reina Girona, aktor y cómico de stand-up español, es conocido en el gremio por el sobrenombre "Chuki". Su popularidad creció tras particiar en series de televisión como Allí abajo y Sabuesos, y también en el largometraje Marshland.
Simon Lemming Talbot, urodzony 18 lipca 1986 roku, jest duńsko-irlandzkim komikiem i streamerem Twitch. Uważany jest za jednego z najpopularniejszych i najbardziej poszukiwanych komików w Danii. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał trzy lata; jego matka, Irene Lemming, jest Duńczykiem i wychowywana była jako Świadek Jehowy, a ojciec, Thomas James Talbot, jest Irlandczykiem. Talbot dorastał w Skanderborgu i w młodym wieku wyjechał do Kopenhagi, doświadczając prześladowań z powodu swojego wyznania religijnego przed opuszczeniem wiary Świadków Jehowy w wieku 14 lat. Talbot rozpoczął swoją komediową przygodę wcześnie, ćwicząc występy stand-up przed lustrem od 14 roku życia. W 2006 roku zajął czwarte miejsce w krajowym konkursie stand-up, a tego samego roku wygrał Duńskie Otwarte Mistrzostwa Stand-Up. W 2007 roku wziął udział w sezonach 2 i 3 programu Comedy Fight Club , zajmując drugie miejsce w sezonie 2 i wygrywając sezon 3. Dotarł również do finału programu Zulu Djævleræs w 2008 roku jako członek zespołu z Maschą Vang. Jego debiutancki solowy występ, Damp , miał premierę w sierpniu 2011 roku i odbywał się w wielu miastach Danii. Kolejne występy to: Talle alene i verden (2013), Mr. Copenhagen oraz Make Denmark Great Again (2018), które badały jego doświadczenia związane z przeprowadzką do Los Angeles. Kariera Talbota wykracza poza występy stand-upowe i obejmuje występy telewizyjne oraz rolę gospodarza. Wystąpił w programie telewizyjnym Hvor fanden er Herning? w 2009 roku, prowadził Comedy Aid w 2010 roku dla Duńskiego Towarzystwa Walki z Rakiem i współprowadził Bingo Banko w marcu 2010 roku. W latach 2011–2012 był częścią programu skeczowego Live fra Bremen , a w 2016 roku prowadził i pisał do Simon Talbots Sketch Show . Prowadził program Standup Uden Grænser Comedy Central w 2017 roku i wykonał występ stand-upowy w programie The Russell Howard Hour w 2019 roku, który zdobył ponad milion wyświetleń na YouTube. W listopadzie 2019 roku zaczął regularnie transmitować na Twitchu pod pseudonimem SimonTalbotComedy. W 2021 roku uruchomił markę alkoholi o nazwie Crack. Talbot wspierał brytyjskiego komika Russella Howarda w USA, Kanadzie i Europie. Obecnie prowadzi satyryczny program DR Kommissionen i występuje na szóstej trasie koncertowej po Danii, prezentując bardzo udany spektakl EKSTRA EXTRA , który porusza tematy tożsamości duńskiej, ambicji i absurdów oraz zawiera elementy takie jak salwy konfetti i osobiste refleksje na temat ojcostwa.
Seb Mellia, urodzony Sébastien Mellia w 1985 roku w Villeparisis, w departamencie Seine-et-Marne, jest francuskim humorystą i komikiem stand-upowym. Porzucił studia w 2006 roku, by poświęcić się komedii i zyskał uznanie w 2007 roku podczas drugiego sezonu Jamel Comedy Club. Ten występ zapoczątkował jego karierę we francuskim humorze. Jamel szybko dostrzegł jego talent i później wystąpił w sezonach 2 i 9 Jamel Comedy Club. Obecnie, w marcu 2024 roku, ma 38 lat. Styl komediowy Mellii opiera się na improwizacji i osobistych anegdotach, czerpiąc inspirację z kultury lat 90. Często opisywany jest jako "machine à vannes" (maszyna do żartów) i znany ze swojego psotnego uśmiechu, który według magazynu GQ zdradza duże żarty. Kładzie nacisk na życzliwość podczas występów i jest uważany za bystrego obserwatora codziennego życia. Zaczął organizować małe pokazy stand-up w Paryżu od 2006 roku, a od 2008 roku prowadzi Comedy School, paryską otwartą scenę dla młodych komików, która stała się punktem odniesienia dla stand-upu w Paryżu. Mellia wystąpił również w dwóch odcinkach serialu telewizyjnego *Bref* w 2010 roku, uczestniczył w programie *Repérage* na Canal+ oraz pojawił się w *Stand up TV* na Comédie+. Jego pierwszy solowy występ, "Seb Mellia ne perd jamais," miał premierę w 2011 roku i od tego czasu występował podczas tournée po kraju oraz na festiwalach, takich jak Montreux Comedy Festival, który został wyemitowany we Francji 4 w 2013 roku. W 2014 roku Seb Mellia wygrał konkurs 'Gad Elmaleh'. Następnie występował z Gadem Elmalehem w Olympia, ponieważ ten doceniał jego talent. Kontynuował występy ze swoim show "Seb Mellia ne perd jamais," grając w Point-Virgule i wznowił występy w Republice w Paryżu w 2020 roku. Jednak od stycznia 2024 roku stoi w obliczu poważnych zarzutów. Florence Mendez opublikowała historie około trzydziestu kobiet, które oskarżają go o niestosowne zachowanie, a w marcu 2024 roku Télérama opublikowało jedenaście zeznań oskarżających go o napaść seksualną i gwałt. Tania Dutel złożyła na niego denuncję o gwałt 11 kwietnia 2024 roku, a w maju 2024 roku został przesłuchany przez policję w związku z rzekomym molestowaniem seksualnym datującym się od 2019 roku; prowadzone jest drugie śledztwo w sprawie gwałtu związane z jej skargą. On zaprzecza wobec siebie postawionym zarzutom.
Simon Amstell to angielski komik, pisarz i reżyser urodzony 29 listopada 1979 roku w południowo-wschodnim Londynie. Pochodzi z rodziny żydowskiej i ma troje rodzeństwa; jego rodzicami są David i Tina (z domu Leventhal) Amstell. Wczesne lata jego życia obejmowały naukę w Beal High School w Ilford. Wykazując zainteresowanie występami już we wczesnym dzieciństwie, wystąpił jako uczestnik w programie teleturnieju "GamesMaster" w 1993 roku i zaprezentował imitację Dame Edny Everage w programie "Good Morning with Anne and Nick" w 1994 roku. Po rozwodzie rodziców, gdy miał trzynaście lat, rozpoczął karierę w stand-up comedy i szybko zyskał reputację najmłodszego uczestnika, który dotarł do finałowego etapu BBC New Comedy Awards. Kariera Amstella rozwijała się poprzez różne role telewizyjne, w tym prowadzenie Nickelodeon w 1998 roku oraz program Popworld na Channel 4 od 2000 do 2006 roku u boku Miquity Oliver. Pracując przy Popworld, dodatkowo podkładał głos zarówno dla Timothy’ego, postaci melona z Popworld, jak i Richarda, postaci konia z Popworld. Znaczącym okresem w jego karierze telewizyjnej było prowadzenie Never Mind the Buzzcocks od 2006 do 2009 roku; za tę pracę otrzymał nagrodę Royal Television Society dla Najlepszego Pokazu Rozrywkowego w 2007 roku oraz nominację do nagrody BAFTA dla Najlepszego Pokazu Rozrywkowego w 2008 roku. Współpracował również z Danem Swimerem przy współtworzeniu Grandma's House, który był emitowany od 2010 do 2012 roku. Poza telewizją, Amstell zasłynął jako filmowiec. Stworzył i nadzorował produkcję filmów *Carnage* w 2017 roku i *Benjamin* w 2018 roku. Film *Benjamin*, w którym występuje Colin Morgan, opowiada historię filmowca o imieniu Benjamin. Poza tym, był narratorem filmu *Carnage*, który bada brytyjską historię spożywania zwierząt, osadzony w utopijnym 2067 roku. Niedawno wystąpił ze stand-up show zatytułowanym *Set Free*, poruszającym tematy miłości, ego, intymności i ayahuasca. Amstell wydał książkę *Help* w miękkiej oprawie 17 stycznia 2019 roku, która bada samotność, lęk i depresję, zawierając relację z jego podróży ayahuasca w amazońskiej dżungli. Książka spotkała się z dużym uznaniem; Martin Freeman głośno się śmiał 57 razy podczas czytania jej, Alain de Botton opisał ją jako „ogromnie wciągającą, poruszającą, zabawną i uroczą”, Hadley Freeman zauważyła jego zdolność do sprawienia, by samotność i lęk były zabawne, a Adam Buxton nazwał ją „szaleńczo szczerym samookresem”. Matt Lucas również wychwalał książkę jako „briljantowo zabawną, smutną, inteligentną i głupią”.
Stephen Fry, w latach 2010 i 2016, pracował jako angielski aktor, komik, pisarz i spiker. Urodził się 24 sierpnia 1957 roku w Hampstead, Londyn, i pochodzi z rodziny o skomplikowanej historii; jego matka, Marianne Eve Fry, była córką austriacko-żydowskich uchodźców, którzy wyemigrowali do Wielkiej Brytanii w 1927 roku. Jego ojciec, Alan John Fry, był fizykiem i wynalazcą. Wczesne doświadczenia obejmowały naukę w Cawston Primary School, Stouts Hill Preparatory School oraz Uppingham School, choć został wydalony z Uppingham i Paston College. Później ukończył edukację na poziomie A-Level w Norfolk College of Arts and Technology. Kariera Fraya rozpoczęła się w 1983 roku od serialu komediowego typu sketch Alfresco. Fry i Laurie, partnerski duet komediowy z Hugh Laurie, zyskał znaczną popularność. Wspólnie wystąpili w A Bit of Fry & Laurie (1986–1995), Blackadder (1986-1989) oraz ukochanym serialu BBC Jeeves and Wooster (1990–1993). Jego dorobek aktorski obejmuje również role w filmach takich jak Chariots of Fire (1981), A Fish Called Wanda (1988), Gosford Park (2001), The Life and Death of Peter Sellers (2004), V for Vendetta (2005), Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011) oraz Love & Friendship (2016). W latach 2013–2014 Stephen Fry pojawił się w trylogii filmowej „Hobbit” jako Mistrz Jeziorowca, a także podkładał głos Ciemnej Kocurze w filmie „Alicja w Krainie Czarów” (2010) oraz w jego sequelu z 2016 roku. Wszechstronność Fry'a wykracza poza aktorstwo. Prowadził program komediowy QI (2003–2016), za co otrzymał sześć nominacji do nagrody BAFTA TV Award. W 1983 roku Stephen Fry zaadaptował „Ja i moja dziewczyna”, co przyniosło mu nominację do Tony Award w kategorii Najlepsza Książka Musicalowa; ponadto, w 2012 roku zagrał Malvolio w „Poszukiwaczach zaginionej miłości” w Shakespeare's Globe, co również zaowocowało nominacją do Tony Award. Jest autorem czterech powieści, trzech autobiografii i nagrał wiele książek audio, w tym brytyjskie wersje serii „Harry Potter” i „Autostopem przez Galaktykę”. Od 2011 roku Fry jest prezesem organizacji charytatywnej Mind zajmującej się zdrowiem psychicznym i niedawno wydał „Troję”, tom trzeci w swojej serii po „Mitach” i „Bohaterach”. Kontynuuje kontakt z publicznością poprzez projekty takie jak „Wielkie Lata Stephena Fry'a” i nowe konto na Substacku.
Urodzony w Iranie, Shaparak Khorsandi - który kiedyś występował pod nazwiskiem Chappi Khorsandi - jest brytyjskim komikiem i autorem. Jest córką irańskiego satyra politycznego i poety Hadi Khorsandi.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
37
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1
