Christoph Maria Herbst pracuje jako aktor, komik i synchronista i nadaje swój głos graczom radiowym i audiobooks. Jako Stromberg w komedii telewizyjnej o tej samej nazwie zdobył nagrodę im. Adolfa Grimme 'a w 2006 roku, a następnie otrzymał Nagrodę Niemiecką jako najlepszy aktor przez trzy kolejne lata.
Curt Bois, urodzony jako Kurt Boas 5 kwietnia 1901 roku w Berlinie, był niemieckim aktorem i komikiem. Pochodził z niemiecko-żydowskiej rodziny, jego rodzicami byli Philipp Boas i Martha Saul. Jego kariera trwała niezwykłe 79 lat, co czyni go aktorem filmowym o najdłuższym stażu w historii. Bois zmarł w Berlinie 25 grudnia 1991 roku w wieku 90 lat. Bois rozpoczął swoją karierę aktorską niezwykle wcześnie, występując w 1907 roku w "Bauernhaus und Grafenschloß" jako jeden z pierwszych aktorów dziecięcych. Kontynuował występy jako gwiazda dziecięca, w tym role w "Der Kleine Detektiv" (1909) oraz w kilku filmach takich jak "Mutterliebe" i "Streichhölzer, kauft Streichhölzer!" (1908). W latach 1914–1919 pracował jako „Salonhumorist” w rewii, kabaretach i występach w Niemczech, Szwajcarii, Austrii i na Węgrzech. Debiutował na scenie w wieku siedmiu lat, 23 października 1908 roku, w Theater des Westens. Bois odniósł sukces w 1928 roku, grając "Charley's Aunt" w Wiedniu, a studia filmowe próbowały wypromować go jako "niemieckiego Haralda Lloyda”. W okresie Republiki Weimarskiej zyskał uznanie jako interpretator chansonów. Występował na Broadwayu i pojawiał się w epizodycznych rolach w hollywoodzkich filmach, w tym w "Casablance" (1942) jako kieszonkowiec oraz w "Uwięzione spojrzenie" (1949) jako Franzi Kartos. Po II wojnie światowej Bois powrócił do Niemiec w 1950 roku i następnie spędził wiele lat występując zarówno w Schiller Theater, jak i w Theater des Westens. Postacie komiczne były częstą cechą jego występów, często obejmując role takie jak szefowie kelnerów lub pyszni urzędnicy. W 1987 roku otrzymał Europejską Nagrodę Filmową za najlepszą rolę drugoplanową za rolę poety Homera w filmie Wima Wendersa "Skrzydła pragnienia" (znanym również jako "Niebiosko nad Berlinem"). Jego ostatnią rolą filmową był krótki metraż "Ostatnia kaseta" w 1989 roku.
Elisabeth Volkmann, eine deutsche Darstellerin und Komikerin, erlangte größte Bekanntheit durch ihre Mitwirkung in der absurden Fernsehkomödie Klimbim, die von 1973 bis 1979 lief und ein Milionenpublikum in Deutschland erreichte. Später lieh sie der Figur Marge Simpson ihre Stimme für die deutsche Synchronisation von The Simpsons. Sie wurde in Essen geboren und verstarb in München.
Fips Asmussen, urodzony jako Rainer Pries 30 kwietnia 1938 roku w Hamburgu, był niemieckim komikiem i artystą rozrywkowym. Jego ojciec, urzędnik bankowy z Lbecka, początkowo chciał, aby podjął się stażu jako litograf. Zamiast tego studiował w Werbe-Akademie (Akademii Reklamy) w Hamburgu i uzyskał dyplom wykwalifikowanego litografa. Przed karierą komediową prowadził od późnych lat 60. do początku lat 70. kabaretowy bar o nazwie 'Violette Zwiebel' w Hamburgu, gdzie występował z piosenkami kabaretowymi, chansonami i poezją artystów takich jak Kurt Tucholsky i Bertolt Brecht. Asmussen rozpoczął pracę jako komik na początku lat 70., przyjmując pseudonim Fips Asmussen od 1973 roku. Początkowo jego komedie były bardziej wyrafinowane i polityczne. Jednak od około 1973 roku przeszedł na opowiadanie żartów w szybkim tempie. Ten styl stał się cechą charakterystyczną jego występów, często towarzyszyły im celowo niezabawne żarty i gry słowne przekazywane z dużą prędkością. Jego debiutancki album, 'Witze am laufenden Band' (Żarty na taśmie), wydany w 1973 roku, odniósł sukces komercyjny, zdobywając platynową płytę za sprzedaż 500 000 egzemplarzy. Wydał również kilka singli, w tym covery popularnych piosenek takich jak 'Ein Korn im Feldbett' i 'Mein Gott, Walther!', które znalazły się na listach przebojów w Niemczech. Przez całą swoją karierę Fips Asmussen występował w licznych programach radiowych i telewizyjnych, oraz grał główne role w serialach telewizyjnych takich jak 'Eine geschiedene Frau', 'Großstadtrevier' i 'Riverboat'. Prowadził również humorystyczną rywalizację z Oliverem Kalkofe. Był znany z publicznego oskarżania Dietera Hallervordena o używanie jego dowcipów bez pozwolenia, szczególnie odnosząc się do skeczu z 'porcją frytek'. Do 2020 roku Asmussen sprzedał siedem milionów płyt, kaset i CD. W latach 90. mieszkał w Wolfenbüttel. Zmarł 9 sierpnia 2020 roku w Querfurt w Saksonii-Anhalt w wieku 82 lat na raka, pozostawiając po sobie bogate dorobek twórczy i spuściznę jako charakterystyczny głos w niemieckim komediodramie.
Urodzony 7 maja 1942 roku w Monachium, Gerhard Polt był niemieckim artystą znanym jako pisarz, aktor, filmowiec i wykonawca satyrycznego kabaretu. Podczas II wojny światowej przeniósł się z matką do Altötting, aby uniknąć bombardowań; jego ojciec, Richard Polt, był prawnikiem i pułkownikiem podczas wojny. Rodzina wróciła do Monachium w 1951 roku i później mieszkała na Amalienstraße. Studiował nauki polityczne w Monachium oraz historię na Uniwersytecie Monachijskim, a następnie skandynawistykę i starogermańskie języki od 1962 do 1968 roku w Gothenburgu, gdzie biegle opanował język szwedzki i nawet występował z programem po szwedzku dla króla Karola XVI. Gustafa. Kariera Polta rozpoczęła się od radiowej sztuki 'Als wenn man ein Dachs wär’ in seinem Bau', gdzie zagrał ponad 30 postaci. Debiutował na scenie w 1975 roku programem kabaretowym Kleine Nachtrevue w Münchner Kammerspiele, a później współpracował z Hannsem Christianem Müllerem przy produkcjach takich jak 'Diridari' i 'Tschurangrati'. Jego komedie często koncentrują się na bawarskich ludziach, kulturze i polityce, często przedstawiając na scenie nieświadomych bawarskich mieszczan. Charakterystycznym elementem jego występów jest przełączanie się między językiem bawarskim, standardowym niemieckim i pseudoangielskim. Występuje już ponad 50 lat, a jego występy w monachijskich teatrach rozpoczęły się w 1976 roku i cieszą się ogromną popularnością. Zyskał szersze uznanie w Zachodnich Niemczech w 1979 roku dzięki serialowi komediowemu Fast wia im richtigen Leben (Prawie jak w prawdziwym życiu), w którym występował u boku Giseli Schneeberger od 1979 do 1988 roku. Polt pisał i grał w filmach, takich jak Kehraus (1983), Man spricht deutsh (1987) i Germanikus (2004), oraz wyreżyserował film Herr Ober! (1992). W trakcie swojej kariery Gerhard Polt zdobył znaczną uznanie i liczne nagrody, w tym Deutscher Kleinkunstpreis (1980), Adolf-Grimme-Preis (1982), Deutscher Darstellerpreis (1984), Prix Pantheon (2002) oraz Kassel Literary Prize (2006). W 2017 roku otrzymał nagrodę honorową na Bavarian TV-Awards wręczoną przez bawarskiego premiera; kolejne wyróżnienia to Nagroda Kultury Miasta Monachium w 2019 roku i Bawarski Order Zasługi w 2021 roku. Obecnie zamieszkując Neuhaus (Schliersee), Polt nadal występuje, często z Biermösl Blosn, i planowane są jego nadchodzące koncerty po całej Niemczech. Jest żonaty od 1971 roku i ma jednego syna.
Ingo Appelt to niemiecki komik urodzony 20 kwietnia 1967 roku, początkowo w Essen, a później spędzający dzieciństwo w Würzburgu. Jego rodzicami byli Inka i Wilhelm Appelt, którzy się rozstali; jego matka następnie wyszła za mąż za niemieckiego piłkarza Güntera Fürhoffa w latach 1969-1980, co uczyniło go pasierbem znanego sportowca. Przed rozpoczęciem kariery komika, Appelt ukończył staż jako tokarz w Siemensie i zaangażował się w działalność związkową z IG Metall, ostatecznie pełniąc funkcję pełnoetatowego inspektora szkoleniowego w Würzburgu. Jego pierwszy występ miał miejsce na Konferencji Młodzieży IG Metall w 1989 roku, co oznaczało początek jego zawodowej drogi. Appelt rozpoczął karierę zawodową w 1993 roku i szybko zyskał uznanie dzięki występom w różnych niemieckich programach komediowych, takich jak 7 Tage, 7 Köpfe, Freitag Nacht News, RTL Samstag Nacht oraz Quatsch Comedy Club. Znany jest z parodii polityków takich jak Rudolf Scharping, Helmut Kohl i Gerhard Schröder, a także celebrytów takich jak Til Schweiger i Herbert Grönemeyer. Jego styl komediowy przyczynił się do szerszego uznania w programach takich jak RTL Nachtshow i Quatsch Comedy Club. Prace Appelta obejmują kilka albumów wydanych między 1997 rokiem ('Der Abräumer') a 2011 rokiem ('Frauen sind Göttinnen – Wir können nur noch beten'), a także singiel 'Tanz für mich' z udziałem Aquagen w 2000 roku. W 2008 roku wydał również książkę 'Männer muss man schlagen' i posiada stronę na IMDb dokumentującą jego role aktorskie. Przez całą swoją karierę Appelt prowadził własny program, 'Ingo Appelt Show' na ProSieben (listopad 2000), choć był on krótkotrwały. Pojawił się również w adaptacji baśni ProSieben 'Hans im Glück' w 2006 roku i pełnił rolę prowadzącego w 'Freitag Nacht News' na RTL w 2006 roku. W 2012 roku był członkiem XV Zgromadzenia Federalnego, biorąc udział w wyborze Joachima Gaucka na prezydenta. Kontynuuje występy, koncertując z programem scenicznym 'Göttinnen' od maja 2013 roku i występując w programie Mario Barth 'Mario Barth deckt auf!' od października 2013 roku. Appelt moderował program BR 'Kabarett aus Franken' od października 2014 do stycznia 2024 roku. W czerwcu 2016 roku w Las Vegas poślubił Sonia Guha-Thakurtę, która zarządza Quatsch Comedy Club. Obecnie zaplanowane są liczne terminy koncertowe w Niemczech w 2026 roku, w tym występy w Neustadt a.d. Weinstrasse, Rüsselheim i Berlinie.
Marc-Uwe Kling to niemiecki komik, autor i artysta kabaretowy, znany z politycznego stand-upu. Urodził się w Stuttgarcie w 1982 roku i obecnie mieszka w Berlinie. Jego rodzina składa się z dwóch spedytorów, a ojciec jest amatorem muzyki. Kling studiował filozofię i dramat na Uniwersytecie im. Freiego w Berlinie przez 10 do 12 semestrów, ale nie ukończył żadnego z tych kierunków. Od 2003 roku Kling regularnie występował na różnych scenach w Berlinie, biorąc udział w spotkaniach czytelniczych i poetry slamach w całej Niemczech. W latach 2006 i 2007 zdobył tytuł mistrza Niemieckich Mistrzostw Poetry Slam. W 2004 roku założył wydarzenie literackie o nazwie Lesedüne wraz z Kolją Reichertem, Maikiem Martschinkowskim i Sebastianem Lehmannem, które nadal jest realizowane. Od 2005 do 2008 roku koncertował z programem solowym pod tytułem „Jeśli wszystkie struny pękną, nie możesz nawet się powiesić”. W 2011 roku wydał również album studyjny zatytułowany „Marc-Uwe Kling & Die Gesellschaft”. Kling jest szczególnie znany ze swoich prac, w których występuje gadający kangur współlokator. Prowadzi cotygodniowy podcast 'Neues vom Känguru' dla radia Fritz, który otrzymał Niemiecką Nagrodę Radiową w 2010 roku. Podcast i książka 'Die Känguru-Chroniken' zgłębiają ten niezwykły związek. Po niej ukazało się kilka kolejnych książek z serii 'Känguru-Chroniken': 'Das Känguru-Manifest' (2009, 2011), 'Die Känguru-Offenbarung' (2014) i 'Die Känguru-Apokryphen' (2018). Od 2015 roku napisał również książki dla dzieci, w tym 'Prinzessin Popelkopf'. W 2017 roku wydał komediową powieść dystopijną 'QualityLand', która kpi z takich aspektów jak gospodarka, prawo, ksenofobia, relacje, bezpieczeństwo i rząd. Książka przedstawia świat, w którym algorytmy optymalizują pracę, rekreację i relacje, spędziła kilka miesięcy na listach bestsellerów w Niemczech, została przetłumaczona na ponad 25 języków i otrzymała Niemiecką Nagrodę Science Fiction w 2018 roku. HBO ogłosiło plany stworzenia serialu na podstawie 'QualityLand', w reżyserii Mike'a Judge'a, w marcu 2019 roku. Wyreżyserował również filmy 'Die Känguru-Chroniken' (2020) i 'Die Känguru-Verschwörung' (2022), współtworząc scenariusz tego drugiego. W 2021 roku otrzymał Nagrodę Jonathana Swifta, a w 2026 roku Kasseler Literaturpreis. Kling nadal występował na scenie, z planowanymi występami w Poczdamie i Berlinie w listopadzie i grudniu 2026 roku.
Markus Maria Profitlich, urodzony 25 marca 1960 roku w Bonn, Niemcy, jest doświadczonym i odnoszącym sukcesy niemieckim komikiem, aktorem i lektorem. Po ukończeniu nauki zawodu cieślarskiego, rozpoczął karierę komediową występując na lokalnych scenach, w tym w Bonner Springmaus-Theater. Jego nazwisko „Profitlich” nie jest pseudonimem i może oznaczać „osobę działającą z zyskiem”. Profitlich porzucił szkołę w wieku 14 lat i ma pięcioro rodzeństwa: dwóch braci i trzy siostry. Zyskał uznanie dzięki swojej pracy w programie telewizyjnym 'Die Wochenshow' w latach 1999–2001. W tym czasie grał różne postacie, najbardziej znany z nich to 'Erklärbär' (Niedźwiedź Wyjaśniający), a także Peter Wuttke, Mawegda Gandhi i Baby Markus. Następnie Profitlich prowadził, reżyserował i produkował własny program rozrywkowy 'Mensch Markus' w latach 2002–2007 za pośrednictwem swojej firmy mmp production. Był również producentem programów 'Weibsbilder' i 'Deutschland ist schön'. W 2002 roku otrzymał Niemiecką Nagrodę Komedii za Najlepszego Komika za 'Mensch Markus', a łącznie otrzymał tę nagrodę trzy razy. Niesamowity w niemieckich wersjach dubbingowych filmów "Rodzina Superszybkich" i "Rodzina Superszybkich 2". Pojawił się również w filmach takich jak "Barfuss" (Bosymi stopami) Tila Schweigera (2006) i "Siegfried" (Zygfryd) Svena Unterwaldta (2013). Od lat 80. występował z różnymi programami stand-upowymi, w tym z takimi jak 'Magic Marabus', 'Dinner for One' i 'Mensch Markus Live'. W kwietniu 2018 roku Profitlich publicznie ujawnił swoją diagnozę Parkinsona i otwarcie o niej mówił z humorem, czując się fizycznie i psychicznie stabilny dzięki lekom. Obecnie jest członkiem wolnego kościoła protestanckiego i czerpie radość z zajęć takich jak gra w ping-ponga jako członek klubu PingPongParkinson.
Ralf Schmitz to niemiecki komik, aktor, prezenter i autor. Urodził się 3 listopada 1974 roku w Leverkusen, w Niemczech. Uczęszczał do Landrat-Lucas-Gymnasium w Leverkusen-Opladen i brał udział w przedstawieniach teatralnych podczas lat szkolnych. Po ukończeniu szkoły odbył służbę wojskową, a następnie przeszedł szkolenie aktorskie i klasycznego tańca oraz lekcje śpiewu. Schmitz rozpoczął swoją karierę uczestnicząc w programie 'Genial daneben – Die Comedy Arena' od 2003 roku. W latach 2000–2004 był częścią teatru improwizacyjnego 'Die Springmaus' w Bonn, gdzie uczył się improwizacji od Billa Mockridge’a. Zdobył uznanie dzięki roli w 'Die Dreisten Drei' do końca trzeciego sezonu (2002-2005) i otrzymał nagrodę Deutscher Comedypreis za Najlepszego Nowego Aktora w 2003 roku. Pojawił się w serialach telewizyjnych takich jak 'Schillerstraße' w latach 2004–2006, 'Sag die Wahrheit' w 2005 roku i 'Zimmer frei!' w 2006 roku. Zagrał również główną rolę w 'Schmitz komm raus' w 2006 roku i kontynuował trasę koncertową w 2007 roku. Ralf Schmitz zyskał reputację mistrza improwizowanej komedii i szybkiego mówcy (Schnellredner). Występował na koncertach stand-upowych na żywo, w tym 'Ralf Schmitz live! Schmitzophren' w 2010 roku i 'Ralf Schmitz Live' transmitowany przez RTL w 2011 roku. Jest również autorem trzech książek: 'Schmitz’ Katze' (2008), 'Schmitz’ Mama' (2011) i 'Schmitz’ Häuschen' (2014). Od 2013 roku prowadzi randkowy program telewizyjny RTL 'Take Me Out'. Ponadto od 2004 roku intensywnie pracuje jako aktor głosowy, użyczając głosu w filmach takich jak 'Mały niedźwiedź polarny 2: Tajemnicza wyspa', 'Ab durch die Hecke', 'Kung Fu Panda' i 'Kung Fu Panda 2'. W 2005 roku zdobył nagrodę Eins Live Krone jako Najlepszy Komik. W latach 2024 i 2025 wziął udział w LOL: Last One Laughing, zajmując drugie miejsce w 2024 roku i wygrywając szósty sezon w 2025 roku. Obecnie, od kwietnia 2024 roku, prowadzi cotygodniowy podcast 'Spontanorama'.
Tetje Mierendorf to niemiecki aktor, komik, piosenkarz, mówca i autor. Urodził/a się w Hamburgu 18 kwietnia 1972 roku i obecnie ma 54 lata. Od wielu lat działa w teatrze, musicalach, telewizji oraz studiach nagraniowych i posiada pozwolenia na pracę dla Unii Europejskiej (UE-27). Po ukończeniu Abitur w 1992 roku, Mierendorf podjęli karierę aktora i piosenkarza, początkowo pracując jako kasjer bankowy. Zaczęli występować wcześnie, pojawiając się w hamburskim zespole Invain podczas lat szkolnych i wcielając się w rolę 'The Big Boppera' w Buddy – The Buddy Holly Story od kwietnia 1997 do kwietnia 2001. Ich wszechstronność jest widoczna w rolach takich jak Vince Fontaine/Teen Angel w Grease (kwiecień 1995 – luty 1997), Eddie/Dr. Scott w The Rocky Horror Show (grudzień 1999 – kwiecień 2000) oraz Edna Turnblad w Hairspray (grudzień 2009 – wrzesień 2010). Współpracowali również z Springmaus w latach 2003–2004. Mierendorf zyskał szersze uznanie dzięki roli Gunnar Jänsena w niemieckiej adaptacji filmu "Mój Big Fat Obnoxious Fiance" (pt. "Mein großer, dicker, peinlicher Verlobter") z 2004 roku oraz jako członka zespołu improwizowanych programów komediowych "Schillerstraße" i "Frei Schnauze". Wcielili się w postać Seele-Fant w telewizyjnej adaptacji "Urmel aus dem Eis" z 2005 roku, a od tamtej pory pojawili się w innych produkcjach telewizyjnych, takich jak "Tatort" i "Großstadtrevier". W 2010 roku zagrali rolę "Bones" w "Sister Act". Uczestniczyli również w programie tanecznym RTL "Let’s Dance" w kwietniu 2013 roku. Obecnie pracują jako prelegenci i występują w miejscach takich jak Komödie Winterhuder Fährhaus.
Urban Priol to niemiecki artysta kabaretowy i komik, urodzony 14 maja 1961 roku w Aschaffenburgu. Dorastał w Obernburg am Main, a w 1980 roku ukończył maturę w gimnazjum Kronberg w Aschaffenburgu. Po podstawowym szkoleniu w pancernych grenadierach odmówił służby wojskowej i odbył służbę cywilną w organizacji Malteser Hilfsdienst. Krótko studiował pedagogikę na Uniwersytecie w Würzburgu, specjalizując się w języku angielskim, rosyjskim i historii, ale opuścił studia krótko przed egzaminami końcowymi. Priol zaczął występować na scenie w 1982 roku. W 1988 roku współzałożył i pełnił funkcję dyrektora artystycznego Kleinkunstbühne Kochsmühle w Obernburgu. Jego styl komediowy łączy parodię i satyrę, często zestawiając pozornie niezwiązane ze sobą wydarzenia i demaskując działania osób sprawujących władzę. Od 1998 roku posiada Kabarett im Hofgarten w Aschaffenburgu. W latach 2004–2007 prowadził program Alles muss raus na 3sat, dając platformę młodym artystom; fragmenty jego programu Täglich frisch transmitowała ZDF w sierpniu 2006 roku. W grudniu 2006 roku wystąpił w programie ZDF Menschen 2006 , a w styczniu 2007 roku był gościem w Wetten, dass..? . Od stycznia 2007 do czerwca 2013 roku Priol prowadził program kabaretowy polityczny Neues aus der Anstalt w ZDF, początkowo z Georgiem Schrammem, a później z Frankiem-Markusem Barwasserem (jako Erwin Pelzig). W maju 2009 roku dołączył do sieci Attac. Od 2002 roku prowadzi satyryczny coroczny przegląd TILT! , który regularnie wyprzedaje miejsca i przyciąga ponad milion widzów telewizyjnych. Jego występy trwają zwykle dwie godziny i pół i są znane z szybkiego tempa oraz złożonych tematów, często komentujących bieżące wydarzenia w sposób spontaniczny i codzienny. W 2017 roku wystąpił w Missverstehen Sie mich richtig! z Gregorem Gysim. Opisuje się go jako zwinne wirujące tornado, które często wplata grę słów w swoje występy. Jego pokaz w 2024 roku nosi tytuł 'TILT!' i kosztuje 15 Euro, natomiast jego pokaz w 2025 roku będzie przeglądem poprzedniego roku, zatytułowanym 'TILT! Rok 2025 zostanie podsumowany przez i z Urbanem Priolem. Jest wielokrotnym nagrodzonym artystą kabaretowym.
Wilhelm Bendow, urodzony jako Wilhelm Emil Boden 29 września 1884 roku w Einbeck, był niemieckim komikiem i aktorem filmowym. Jego ojciec, Friedrich Boden, posiadał browar. Bendow rozpoczął swoją karierę występując w małych lokalach, zanim uzyskał zaangażowanie w berlińskim Schillertheater około 1906/1907 roku. Uważany jest za gwiazdę komedii i ważną postać historyczną uznawaną przez rząd berliński. Popularność Bendowa znacznie wzrosła w latach 20. XX wieku jako artysty kabaretowego. W latach 1926–1934 prowadził własny kabaret, "Bendows Bunte Bühne", często nazywany przez oddanych widzów "Wujkiem Wilhelmem". Pojawiał się w licznych filmach i spektaklach teatralnych, głównie w rolach komediowych, a jego filmografia obejmowała 84 tytuły między rokiem 1913 a 1947. W szczególności zagrał rolę Człowieka Księżyca, czyli “Mann im Mond”, w filmie fantasy z 1943 roku, Münchhausen . Jego praca obejmowała również wczesne rewue i operetki, a występował nawet w produkcjach tak późnych jak Casanova . Styl komediowy Bendowa obejmował humorystyczne audycje radiowe i nagrania, co przyczyniło się do jego szerokiej rozpoznawalności. Współpracował z Paulem Morganem przy kilku nagraniach oraz z Erikiem Charelle przy rewii Charella 'Von Mund zu Mund'. Szkic zatytułowany Auf der Rennbahn , zawierający jego cytat „Wo laufen sie denn?” zyskał dużą popularność i został później zaadaptowany przez Loriota. W latach 1938 i 1939 był śledzony przez Gestapo pod zarzutem podejrzanych kontaktów homoseksualnych, ale postępowanie to zostało umorzone. W 1944 roku został wpisany na listę 'Gottbegnadeten-Liste' (Listę Wybranych przez Boga). Po wypadku w 1947 roku wycofał się z życia publicznego i zmarł 29 maja 1950 roku w Einbecku, gdzie został pochowany na cmentarzu Neustädter. Teatr w Einbecku nosi jego imię.
Albania
1
Armenia
1
Argentyna
24
Austria
28
Australia
22
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
12
Kanada
48
Szwajcaria
17
Chile
8
Kamerun
1
Chiny
7
Kolumbia
2
Czechy
7
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
4
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
211
Wielka Brytania
148
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
8
Irlandia
20
Izrael
9
Indie
11
Irak
3
Iran
6
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
35
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
1
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
Niemcy mają zróżnicowaną kulturę komediową, która obejmuje stand-up, Kabarett, komedie sytuacyjne, telewizję, filmy i występy na żywo. Niemieccy komicy pracują w wielu różnych stylach, od humoru opartego na obserwacjach i satyrze po komedię postaci, opowiadanie historii i improwizację.
Katalog GiggleTime łączy ze sobą niemieckich komików, komików wystęujących na scenie, aktorów komediowych, wykonawców kabaretu i inne osobowości ze świata niemieckiej komedii. Przeglądaj profile powyżej, aby odkryć komików z różnych pokoleń i dowiedzieć się więcej o ich karierach i występach.
Stand-up comedy zyskuje coraz większą popularność jako forma rozrywki w Niemczech, a komicy występują w klubach komediowych, teatrach, na festiwalach oraz w innych miejscach z koncertami na żywo.
Niemiecki stand-up obejmuje szeroki zakres tematów i stylów. Artyści mogą czerpać materiał z codziennego życia, relacji, pracy, różnic kulturowych i osobistych doświadczeń, podczas gdy inni koncentrują się na satyrze, obserwacjach społecznych lub celowo absurdalnym poczuciu humoru.
Berlin, Hamburg, Kolonia i Monachium to jedne z miast z aktywnymi społecznościami komediowymi, ale niemieccy komicy występują w całym kraju. Rozwój klubów komediowych, touringowych show i platform internetowych stworzył również więcej możliwości dla nowych wykonawców, by dotrzeć do publiczności.
Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów niemieckiej komedii jest Kabarett, forma występu tradycyjnie kojarzona z polityczną i społeczną satyrą.
Artyści kabaretu często wykorzystują humor, ironię i komentarz, aby badać bieżące wydarzenia, społeczeństwo i życie codzienne. Chociaż kabaret ma swoje własne tradycje i styl, nowoczesna niemiecka komedia obejmuje wielu wykonawców, którzy poruszają się między różnymi formatami, łącząc elementy kabaretu, stand-upu i występu teatralnego.
Ta od dawna istniejąca tradycja nadaje niemieckiej komedii wyjątkowo szeroki zakres, od lekkiej rozrywki i humoru sytuacyjnego po bardziej satyryczne występy.
Telewizja odegrała znaczącą rolę w popularyzacji niemieckich komików wśród szerokiej publiczności. Seriale komediowe, programy z improwizacjami, talk-show’e, nocne formaty i programy rozrywkowe stworzyły platformy dla wykonawców z różnych środowisk.
Niemieccy komicy i aktorzy komediowi są również aktywni w kinie, teatrze i aktorstwie głosowym. Niektórzy wykonawcy zbudowali karierę głównie dzięki telewizji, podczas gdy inni zaczynali od występów na żywo, a następnie przeszli do aktorstwa, pisania lub prowadzenia programów.
Niemiecka branża rozrywkowa obejmuje również artystów z różnych regionów i środowisk kulturowych, co przyczynia się do różnorodności głosów obecnych we współczesnej niemieckiej komedii.
Niemiecki jest głównym językiem sceny komediowej w tym kraju, ale komedia w języku niemieckim dociera również do odbiorców w Austrii, Szwajcarii i innych częściach świata niemieckojęzycznego.
Jednocześnie platformy cyfrowe ułatwiły niemieckim komikom docieranie do międzynarodowej publiczności. YouTube, podcasty, media społecznościowe i serwisy streamingowe umożliwiają twórcom publikowanie szkiców, nagrań ze stand-upów, wywiadów oraz innych materiałów komediowych bez polegania wyłącznie na tradycyjnej telewizji lub występach na żywo.
Ta zmieniająca się panorama mediów pomogła wprowadzić nową generację niemieckich komików na szeroką widownię.
Szukasz niemieckich komików, niemieckich stand-up comedianów lub artystów komediowych z Niemiec? Przeglądaj katalog GiggleTime powyżej, aby odkryć komików występujących w stand-upie, telewizji, filmie, teatrze i innych formach rozrywki.
Skorzystaj z funkcji wyszukiwania, aby znaleźć konkretnego komika lub przeglądaj profile, aby odkryć nowych wykonawców. Profile poszczególnych artystów mogą zawierać informacje biograficzne, najważniejsze momenty kariery, występy, zdjęcia i inne ciekawe szczegóły.
Niezależnie od tego, czy interesuje Cię niemiecki stand-up comedy, Kabarett, komedie aktorskie, telewizyjni komicy czy wschodzące gwiazdy niemieckiej komedii, GiggleTime ułatwia poznanie osób stojących za humorem.
Katalog stale się powiększa wraz z dodawaniem nowych niemieckich komików i osobowości komediowych.
