Paul Beckers

Paul Beckers, urodzony 1 listopada 1878 roku w Magdeburgu, był niemieckim komikiem i aktorem. Jego rodzicami byli Gustav Beckers, kapitan statku na Elbie, oraz Marie Beckers (z domu Gabriel). Po ukończeniu szkolenia z zakresu aktorstwa i muzyki, początkowo pracował jako muzyk orkiestrowy grający na flecie i oboju. Debiutował w Magdeburg Stadttheater w 1902 roku, występując tam przez kilka lat w operetkach. Około 1902 roku spędził dwa lata w Stanach Zjednoczonych, a następnie pracował w rewii w Apollo-Theater w Berlinie. Beckers stał się artystą estradowym dzięki pomocy Roberta Wilschke i występował w różnych niemieckich teatrach, w tym w Berliner Wintergarten i Leipziger Krystallpalast.

Beckers jest być może najbardziej znany ze swojej charakterystycznej postaci, Fliegentüten-Heinricha, żebraka i sprzedawcy pułapek na muchy. Postać ta była oparta na oryginale z Magdeburga przedstawionym na reliefie. Grał jako Fliegentüten-Heinrich w licznych filmach niemych między 1917 a 1936 rokiem, w tym Der Fliegentüten-Heinrich (1917), Fliegentüten-Heinrich als Don Juan (1918), Fliegentüten-Heinrich als Rentier (1918) i Fliegentüten-Heinrichs Pech (1918). Pojawił się również w innych filmach w tym okresie, takich jak Der Fliegentüten-Othello (1918), Heinrich sucht eine Lieblingsfrau (1920), The Heath Is Green (1932), Dream of the Rhine (1933), When the Village Music Plays on Sunday Nights (1933), The Valiant Navigator (1935), I Love All the Women (1935) i Pillars of Society (1935). Beckers nadal występował w licznych filmach przez całe lata 30., w tym Petri Heil! (1932), Das Familienalbum (1933), Wenn Männer kochen (1933), So leben wir alle Tage (1933), Glück im Schloss (1933), Mister herkules (1933), Der Schrecken vom Heidekrug (1934), Meine Frau, die Schützenkönigin (1934), Fräulein Veronika (1936) i Das Hermännchen (1936).

Kariera Beckersa obejmowała reżyserię i aktorstwo w Komische Oper, a także prowadzenie własnego teatru, 'Beckers Bunte Bühne', w latach 1927–1930. Po 1926 roku kierował teatrem „Tymians Thalia Theater” Emila Wintera-Tymiana w Dreźnie. Jego poczucie humoru opisywano jako proste i drastyczne. Po II wojnie światowej stracił cały majątek i próbował ożywić swoją karierę komediową solowymi występami w wieku 67 lat. Zyskał sławę dzięki saksońskiemu numerowi 'Plättbrett' i wykonywał go w kilku programach RIAS-Unterhaltungsprogramm pod nazwą 'Komikercocktail'. Beckers kontynuował występy w tych programach do 1986 roku, pojawiając się w tytułach takich jak 'Grüße aus den Komikerhimmel' (31 grudnia 1974) i 'Wer schmeiÃt denn da mit Lehm' (31 grudnia 1975). Jego ostatni występ odbył się w grudniu 1961 roku w Magdeburger Kristall-Palast w rewii 'Mein Magdeburg am Elbestrand'. Paul Beckers zmarł 27 kwietnia 1965 roku w Lipsku, gdzie spędził swoje późniejsze lata prowadząc pensjonat ze swoją żoną Margą i został pochowany na Leipziger Südfriedhof.