Ken Campbell

Kenneth Victor Campbell, urodzony 10 grudnia 1941 roku w Ilford, Essex, był brytyjskim aktorem, pisarzem i reżyserem. Jego rodzicami byli Elsie Handley i Anthony Colin Campbell, który pracował jako telegrafista. Od bardzo młodego wieku Campbell wykazywał skłonność do występów; zaczął organizować pokazy w łazience swojego dziecięcego domu już w wieku trzech lat, często z udziałem „niewidzialnego przyjaciela” o imieniu Peter Jelp.

Po ukończeniu formalnej edukacji, Campbell studiował w Chigwell School, gdzie zdobył nagrodę za dramat, a następnie zapisał się do RADA (Royal Academy of Dramatic Art), ale opuścił ją w 1960 roku. W okresie swojego debiutu zawodowego, Campbell był podstudyjnym Warrena Mitchella w Colchester Repertory Theatre; później został rezydentem dramaturgiem i członkiem zespołu aktorskiego w Victoria Theatre w Stoke-on-Trent, począwszy od 1967 roku. W 1969 roku założył The Ken Campbell Roadshow, trupę, która liczyła w swoich szeregach takie osoby jak Bob Hoskins, Bernard Wrigley, Jane Wood, Dave Hill i Sylvester McCoy. Roadshow występował w niezwykłych miejscach od 1969 do 1973 roku, opowiadając miejskie legendy i zmyślone historie, a także wykonywał sztuki, takie jak wbijanie gwoździ do nosów i wkładanie furetek do spodni aktorów.

Najbardziej znane dzieła Campbella obejmowały adaptację *Illuminatus!* Roberta Shea i Roberta Anton Wilsona w 1976 roku, cyklu pięciu spektakli trwających dziewięć godzin, wystawionych przez Science Fiction Theatre of Liverpool. Ten spektakl, z udziałem Neila Cunninghama, Davida Rappaporta, Jima Broadbenta, Billa Nighy’ego i Prunelli Gee (która grała Eris), przeniósł się do National Theatre w 1977 roku, otwierając nowy teatr Cottesloe. W 1980 roku stworzył również *The Warp*, cykl spektakli trwających dwadzieścia dwa godziny, oparty na doświadczeniach Neila Orama, który zdobył uznanie Księgi Rekordów Guinnessa jako najdłuższy spektakl na świecie. Campbell zyskał uznanie za swoje rozbudowane i niezwykłe przedstawienia sceniczne; do czasu, gdy skończyło mu się 52 lata, był uważany za eksperta w zakresie solowych występów komediowych, często prezentując pokazy trwające trzy godziny, które łączyły dyskusje ideologiczne, rzucanie głosów, sztuczki karciane oparte na kiełbasach i długie anegdoty. Krytycy teatralni charakteryzowali go jako „jednoosobową dynamos brytyjskiego teatru” i „jednoosobowy wir komediowych i surrealistycznych występów”. Zmarł 31 sierpnia 2008 roku.