François Cavanna

François Cavanna, urodzony 22 lutego 1923 roku w XIV dzielnicy Paryża, był francuskim pisarzem i redaktorem satyrycznego czasopisma. Zmarł 29 stycznia 2014 roku w Créteil. Jego dorastanie w Nogent-sur-Marne ukształtowało ojciec, Luigi Cavanna, włoski imigrant pracujący jako murarz, oraz matka, Marguerite Charvin. Otoczony od młodego wieku włoskimi imigrantami, udokumentował te doświadczenia w swojej autobiograficznej pracy Les Ritals , opublikowanej w 1978 roku. Uzyskał świadectwo ukończenia szkoły podstawowej w wieku 12 lat i zdał brevet w 1939 roku.

Wczesne życie Cavanny charakteryzowało się różnorodnym zatrudnieniem; w wieku 16 lat pracował jako listonosz, sprzedawca owoców/warzyw i uczeń murarza. Jego kariera dziennikarska rozpoczęła się w 1945 roku we współpracy z Libération. W 1940 roku został nakazany relokacja do Bordeaux ze względu na II wojnę światową, a w latach 1943-1945 został zmuszony do pracy (STO) w Berlinie. W tym czasie nawiązał relację z Marią Tatarchenko, ukraińską pracownicą, dla której poświęcił Les Russkoffs w 1979 roku. Wspólnie założył kilka magazynów satyrycznych, w tym Hara-Kiri , Hara-Kiri Hebdo , Charlie i Charlie Hebdo , znacząco przyczyniając się do ich powstania i sukcesu. Pisał w różnych gatunkach, w tym reportażach, satyrze, esejach, powieściach, autobiografii i humorze.

Styl komediowy Cavanny charakteryzował się połączeniem żartów, absurdu, coq-à-l’âne (szybkie skojarzenia), satyry i kpiny. Jego twórczość często balansowała na granicy surrealizmu i często wyśmiewała prezentację nauki i naukowców. Tłumaczył sześć książek o znanych rysownikach, w tym Li'l Abner w 1971 roku i L'Univers impitoyable de Gary Larson w 1988 roku. Po zakazie czasopisma wymyślił pomysł zmiany nazwy Hara-Kiri na Charlie Hebdo w listopadzie 1969 roku. Wystąpił we francuskim programie literackim Apostrophes w 1978 roku, gdzie słynnie powiedział Bukowskiemu, żeby „zamilkł”. Les Ritals , początkowo publikowane rozdziałami w Hara-Kiri , począwszy od 1976 roku, zostały zaadaptowane do sztuki teatralnej, która porusza tematykę imigracji i rezonuje z wieloma rodzinami. W 1979 roku otrzymał nagrodę Prix Interallié za Les Russkoffs . Jego ostatnia książka, Lune de miel , dotyczyła jego choroby Parkinsona.