Charles Coborn

Charles Coborn, geboren als Colin Whitton McCallum in Stepney, Oost-Londen in 1852, was een Brits music hall zanger en komiek. Hij adopteerde de artiestennaam Charles Coborn, geïnspireerd door Coborn Road nabij Mile End. Zijn carrière begon in 1872 met een debuut op de Isle of Dogs. Tegen het einde van de jaren 1870 verwierf hij snel erkenning, en werd hij aangekondigd als 'De Komiek van de Dag' in het Oxford Music Hall, bekend om zijn energieke optredens die naar verluidt grote locaties zoals Spurgeon’s tabernacle of Olympia konden vullen.

In 1886 herschreef hij beroemd Williams J. Scanlan's lied "My Nellie’s Blue Eyes" tot “Two Lovely Black Eyes,” een nummer dat zijn handtekeningsong werd. Hij voerde “Two Lovely Black Eyes” op in het Paragon Theatre aan de Mile End Road in Londen, zelfs met zwartgemakten ogen voor de première. Het lied bleek populair bij het publiek door heel Londen. Een ander lied waar hij zich aan herinnert is "The Man Who Broke the Bank at Monte Carlo," waarvan hij de rechten verwierf in 1891. Aanvankelijk aarzelend om het op te voeren vanwege de complexiteit, voerde Coborn uiteindelijk dit nummer uitgebreid over de hele wereld op.

“De Man Die de Bank van Monte Carlo Ruïneerde” werd een bepalend element van zijn carrière; hij schatte dat hij het ongeveer 250.000 keer heeft uitgevoerd en in 14 talen heeft gezongen. Coborn toerde uitgebreid, waaronder bezoeken aan New York City en Toronto in 1900. Hij verscheen laat in zijn leven in verschillende films, met name Say It With Flowers (1934) en Variety Jubilee (1943), de laatste op de opmerkelijke leeftijd van 91 jaar. Charles Coborn overleed in 1945 in Londen en ligt begraven op Brompton Cemetery. Zijn zoon, Duncan McCallum, diende later als lid van het parlement.