Franco Franchi

Franco Franchi, geboren als Francesco Benenato in Palermo, Sicilië, op 18 september 1928, was een Italiaanse acteur, komiek en zanger. Hij overleed in Rome op 9 december 1992. Hij was het vierde kind van achttien kinderen in een arm gezin en beleefde een moeilijke jeugd, inclusief periodes van rondzwervend werk nadat hij slechts drie schooljaren had afgerond. Deze ervaringen omvatten werk als icoonmaker, patissier-assistent en stationsbediende, en kortstondig optreden als straatverkoper die de basklarinet bespeelde met komische elementen.

Franchi begon zijn carrière in de jaren vijftig, waarbij hij in 1948 toetrad tot de groep 'Gli Striscianti' van Salvatore Polara. Hij imiteerde bekende figuren zoals Totò, Mussolini en Hitler, waarmee hij vroegtijdig komisch talent demonstreerde. Hij debuteerde in 1950 in het Teatro Golden in Palermo. Zijn carrière kreeg aanzienlijke momentum in de jaren zestig nadat Domenico Modugno hem ontdekte en in de schijnwerpers bracht. Hij vormde een partnerschap met Ciccio Ingrassia, waarmee ze een komisch duo vormden genaamd Franco e Ciccio, dat een bepalend aspect werd van zijn professionele leven. Ze begonnen hun carrière door optredens te geven in Siciliaanse theaters.

Het humor van het duo, dat ze ‘comicità sottoproletaria’ noemden, richtte zich op satirische imitaties van films, zowel uit Italië als uit het buitenland; voorbeelden omvatten *Guerra fredda all'italiana* (1966), met Buster Keaton, en *Ultimo tango a Zagarol* (1973), een humoristische kijk op *Ultiem Tango in Parijs*. Ze behaalden aanzienlijke populariteit, waarbij hun films ruwweg 10% van de Italiaanse filminkomsten vertegenwoordigden tussen 1961 en 1970. Franco Franchi won in 1984 een Telegatto-award voor beste variétéshow voor *Bene, bravi, bis*, en verscheen regelmatig op televisie, waaronder programma's als *Patatrac* (1981-1982) en *Canzonissima*. Ondanks kritische onverschilligheid was Franco Franchi een van de meest populaire komische acteurs in het Italiaanse cinema tijdens de jaren zestig.