Roberto Benigni

Roberto Remigio Benigni, geboren op 27 oktober 1952 in Castiglion Fiorentino, is een Italiaanse acteur, komiek, scenarioschrijver, filmregisseur, cabaretier, singer-songwriter en acteur. Zijn ouders waren boeren, Luigi Benigni en Isolina Papini, en hij verhuisde later met zijn familie in 1958 naar Prato. Hij heeft drie zussen: Bruna, Albertina en Anna.

Benigni begon zijn carrière als uitvoerende van theatrale monologen met ironische en godslasterlijke komedie. Hij debuteerde in december 1971 op het Teatro Metastasio in Prato met Il re nudo . Gedurende de jaren zeventig werkte hij samen met Marco Messeri en trad hij op met Lucia Poli in de Beat '72 compagnie. Giuseppe Bertolucci schreef voor hem in 1975 de monoloog Cioni Mario , die zeer succesvol bleek; dit personage, een Toscaanse boer, is grotendeels autobiografisch. Hij verwierf populariteit door televisieoptredens, met name in de serie Onda Libera op Rai 2 en L'altra domenica (1976–1979). Ook schreef hij Berlinguer, I Love You uit 1977, waarmee hij zijn acteerdebuut maakte.

Benigni's werk heeft uiteenlopende vormen van entertainment omvatten. Hij regisseerde de filmcompilatie Tu mi turbi in 1983, waarin zijn vrouw, Nicoletta Braschi, haar acteerdebuut maakte en in de meeste films die hij regisseerde een rol speelde. Hij verscheen in verschillende films van gerenommeerde regisseurs, waaronder Federico Fellini's The Voice of the Moon (1990), Jim Jarmusch's Down by Law (1986), Night on Earth (1991) en Coffee and Cigarettes (2003), en Blake Edwards’ Son of the Pink Panther (1993). Hij staat het best bekend om Life Is Beautiful (1997), waarmee hij Academy Awards won voor Beste Acteur en Beste Internationale Feature Film. Geen enkele andere persoon is ooit een Academy Award voor Beste Acteur toegekend gekregen, specifiek voor de vertolking van een rol in een film die oorspronkelijk niet in het Engels werd geproduceerd. Zijn werk is af en toe onderworpen aan censuur geweest, zoals toen hij gecensureerd werd omdat hij paus Johannes Paulus II op nationale televisie "Wojtylaccio" noemde. Hij speelde in Non ci resta che piangere ('Nothing Left to Do but Cry') met Massimo Troisi in 1984 en verscheen onlangs in Matteo Garrone's Pinocchio (2019) en Woody Allen’s To Rome with Love (2012). Hij ontving de Gouden Leeuw voor zijn levenslange prestatie op het Filmfestival van Venetië in 2021.