ალექსანდრე პერეირა არის კულტურული მენეჯერი ავსტრიიდან. იგი ხელმძღვანელობდა ციურიხის ოპერის თეატრს, როგორც სამხატვრო ხელმძღვანელი 1991 წლიდან 2012 წლამდე, შემდეგ 2012 წლიდან 2014 წლამდე ზალცბურგის ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელი გახდა. 2014 წლის ოქტომბრიდან 2019 წლის დეკემბრამდე ის იყო მილანში La Scala-ს სათავეში, ხოლო 2020/2021 წლების სეზონიდან იყო Opera di Firenze-ს დირექტორი.
ალფ პოიერი, დაბადებული ალფრედ პოიერად თებერვალის 22-ში, 1967 წელს, იუგენდურგში, შტირიაში, ავსტრიაში, არის ავსტრიელი მხატვარი და სტენდ-აპ კომიკოსი. მან საფუძველიანი სკოლა დაამთავრა სანკტ პეტერ ობ იუგენდურგში და 1987 წელს კომერციული აკადემიაში დაამთავრა იუგენდურგში. სანამ თავის შემოქმედებით კარიერას დაიწყებდა, პოიერმა 1987-დან 1995 წლამდე სხვადასხვა სამუშაოება ჰქონდა, მათ შორის ღამის მცველი, მომსახურე, ოფისის თანამშრომელი, სტუდენტი და ჟურნალისტი. პოიერი 1995 წელს გრაცში კაბარე წარმოდგენებს ატარებდა და თავდაპირველად "Kleinkunstvogel" კაბარე კონკურსში მეორე ადგილი დაიკავა. მისი კარიერა იმპულსს მიიღებდა 1995 წლის აგვისტოში მისი პირველი პროგრამის, "Himmel, Arsch & Gartenzwerg"-ის გამოშვებით. ამ დებიუტის შემდეგ მან ინტენსიურად განაგრძო გამოსვლები ავსტრიასა და გერმანიაში. 2000 წელს მან ასევე მოიგო გერმანული კომედიის ჯილდო (საუკეთესო ახალი სახე) და 2002 წელს - ავსტრიის კაბარეტი პრემიის ჯილდო. პოიერის ნამუშევრები ხასიათდება კაბარე, تصاویر და ობიექტების უნიკალური კომბინაციით, რაც მას გეზამტკუნსტვერქს (Gesamtkunstwerk) ეძახება. მან ევროვიზიის სიმღერის კონკურსში მიიღო მონაწილეობა სიმღერით "Weil der Mensch zählt" 2003 წელს, სადაც მეექვსე ადგილი დაიკავა და კონკურსის პაროდიულმა ელემენტებმა სხვადასხვა ცხოველების რესფერენციები შეიცვალა. მან 2005 წელსაც სცადა ავსტრიასთან წარმომადგენლობა. მასზე გამოვიდა რამდენიმე ალბომი, მათ შორის: "Himmel, Arsch & Gartenzwerg" (1996), "Zen" (2001), "Alf singt die schönsten Lieder mit Band" (2003), "Lustige Lieder der Traurigkeit und Not" (2005) და "This Isn’t It" (2010). მასზე ასევე გამოიცა რამდენიმე DVD, როგორიცაა: "Mitsubischi" (2008), "Zen" (2007), "Kill Eulenspiegel" (2007) და "Satsang" (2009). მის მიერ ნაწერი სიმღერა "Good Old Europe Is Dying" განქიdegილების მიზეზი გახდა ტექსტის გამო. მან სექტემბერში 2008 წელს, ეგendorf-ში (Tullnerfeld) გახსნა საკუთარი კერძო მუზეუმი "Botschaft für Bewusstsein, Scheißdreck und Kunst". 26 წლის კარიერის შემდეგ, პოიერმა სამუდამოდ დატოვა სცენა 2021 წლის 31 ივლისს, ძირითადად ჯანმრთელობის პრობლემების გამო, მათ შორის ქრონიკული უმღებლობა და გაზაგირიტი.
ალფრედ დორფერი ავსტრიიდან არის და მუშაობს კომიკოსად, მწერალად და მსახიობად. ის ქვეყნის ყველაზე ცნობილ კაბარეს შემსრულებლებსა და კომიქსებს შორისაა, რაც აძლიერებს მის მონაწილეობას ბევრ ავსტრიულ ფილმში. ანსამბლ Schlabarett-თან ადრეული მიღწევების შემდეგ, მან უფრო ფართო პოპულარობა მოიპოვა, როგორც სცენარისტი და ფილმის წამყვანი ინდიელი. ამჟამად დორფერი ითვლება ერთ-ერთ წამყვან სატირიკოსად და ავტორად გერმანულენოვან სფეროში.
ბეტინა სორიატი ავსტრიელი მომღერალი, მოცეკვავე, კომიკოსი და ქორეოგრაფია. 1997 წელს მან წარმოადგინა ავსტრია დუბლინში გამართულ ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე.
გერნოტ კულისი ავსტრიელი კომიკოსია, დაიბადა 1976 წლის 11 აგვისტოს, სანკტ პაულ იიმ ლავანტტალში, კარინტიაში. მისი განათლება დაიწყო სენტ პოლის სააბატო სკოლაში, 14 წლამდე. მოგვიანებით, ის დადიოდა ჰიბ ლიბენაუს საპანსიონო სკოლაში, გრაცში. თავდაპირველად, კულიმა რადიოჩვენებებში გამოცდილება მიიღო ანტენე შტიermarkში. კულისის პროფესიონალური კომედიური მოგზაურობაში მნიშვნელოვანი პერიოდი მოიცავს Ö3 რადიოს კომედიურ ავტორად მუშაობას 1999 წლის დეკემბრიდან 2017 წლის ივნისამდე. იგი ცნობილია "Ö3 Callboy" განყოფილებით, რომელშიც შედიოდა ტროლის ზარები, რომლებიც CD-ებზე გამოიცემოდა. მისი კომედიური ნიჭი სხვადასხვა ფორმატშიც ვლინდება; ის ასრულებს სტენდ-აპ კომედიას და 2004 წლიდან არის Comedy Hirten კაბარე ჯგუფის წევრი როლფ ლეჰმანთან, ჰერბერტ ჰაიდერთან, პეტერ მოიცთან და ქრისტოვიან შვაბთან ერთად. Comedy Hirten ხშირად პაროდიას აკეთებს ცნობილ ადამიანებზე, როგორებიცაა არმინ ასინგერი, ჰანს კრანკლი და ივიცა ვასტიჩი, ასევე პოლიტიკოსებზე, როგორებიცაა კარლ ნეჰამერი („კარლ შმაჰამერი“) და რუდი ანშობერი („რუდი ვარნშობერი“). ის ასევე выступает "Heini" სახელით "Die Zwoa Lofntola"-ში, კომედიურ დუეტში ქრისტოვიან შვაბთან. შენიშვნად აღსანიშნავ ნაშრომებს შორის არის კომედიური განაკვეთი "პროფესორი კაიზერი", რომელიც 2002 წელს дебют yaptı, და ჰიტი სიმღერა "Was is' mit du?", რომელიც ლუკას რუპთან ერთად გამოიცა. კულისის ცოცხალ პროგრამებს კარგად მიეგებოდათ ხალხის აღიარება; "კულიზიონენი" პირველად 2011 წლის 17 მარტს προβλήθηκε და გაზეთმა *The Falter*-მა პროფესიონალური სცენის მოწყობა და rock კონცერტის მსგავსი განწყობა აღნიშნა. მისი მეორე პროგრამა, "ჰერკულისი", дебют yaptı 2017 წლის ოქტომბერში, ყურადღება ζωγραφίζει ജീവിതის გამოწვევების పరిష్ლებას და გაზეთებმა *Wiener Zeitung* და *Kleine Zeitung* მაღალ დონეზე დადებითად შეაფასეს მისი სიმჭიდროვე და სწრაფი ტემპი. ამჟამად ის ტურნეებს ატარებს პროგრამებით სახელწოდებ "ჰერკულისი", "კულიზიონენი", "Hold the Line" და "Ich kann nicht anders", რომელიც 2025 წლის თებერვალში дебют yaptı. კულისი ასევე მასპინძლობს ყოველკვირეულ სატირულ კომედიურ მიმოხილვას სახელად "Comedy-Wochenrückblick" Ö3-ზე და წარმოადგენს კომედიურ საღამოს სახელად "I Can’t Help It", რომელიც 2026 წლის დეკემბერში დაგეგმილა Danubium-ში, Tulln an der Donau-ში. მას ავსტრიის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ კომიკოსად აღწერენ, რომელიც ცნობილია მხიარული ანეგდოტებით, ცხოვრებისა და ოჯახის მკაცრი დაკვირვებებით, ძლიერი punchline-ებით და смелые ისტორიებით, რომლებიც ხშირად მოიცავს ასეთ ელემენტებს, როგორიცაა დამხმარე მეზობლები, მისი საკუთარი παιδιά და მისი ოჯახური ისტორიის შესწავლა, მათ შორის ისტორიები მის მამაზე, Papa Kulis-ზე. ის თავს "anti-hero"-ად აღწერს და მისი კომედია ხშირად χαρακτηρίζεται როგორც "no-political-correctness". კულისის წარმატება მისი მიღებული აღიარებაშიც ირეკლავს; მან 2015 წლის დეკემბერში oeticket-ისგან პლატინის ჯილდო მოიპოვა 200,000 ბილეთის გაყიდვისთვის. მას „წესების დარღვევის გმირი“, „შინაური იუმორობით აღსავსე გმირი“ და „საკომედიო წარმოდგენის მჯერ გმირი“ ეძახიან, ხშირად „ხმისყარად“ წარმოადგენენ. იგი వివాლირებულია და ორი ბავშვი ჰყავს.
ალოის "ზიფლო" ვაინრიხი იყო ავსტრიელი ფეხბურთელი და ამავდროულად თავისი დროის ერთ-ერთი გამორჩეული ჯაზის მევიოლინე. ის ასევე იყო კომიკოსი და მსახიობი.
იოზეფ არმინი იყო უნგრულ-ავსტრიული ფესვების კომიკოსი, რომელიც ასევე მუშაობდა წყვილის მომღერალად, დრამატურგად და რეჟისორად, ასევე მწერლად. ის იყო ვენაში ბუდაპეშტის ორფეუმის ერთ-ერთი მუდმივი ავტორი.
ლიანე აუგუსტინი, დაბადებული ლიანე აუგუსტინად 1927 წლის 18 ნოემბერს, ბერლინში, გერმანიაში, იყო გერმანო-ავსტრიელი მომღერალი და მსახიობი. 1944 წელს მისი ოჯახი გადავიდა ვენაში ბერლინის დაბომბვების შედეგად და მამის კარიერის ცვლილების გამო; მისი მამა, კარლ აუგუსტინი, იყო ვენეციელი მსახიობი, ხოლო დედა – კონცერტ მომღერალი ფრანკფურტ-ნედერ-მაინიდან. მოზარდობაში ილზე ვერნერის შთაგონებით, მან დაიწყო სიმღერის გაკვეთილები და მოგვიანებით მუსიკას სწავლობდა. თავდაპირველად, მისი კარიერის დასაწყისში, 1946 წლისთვის, ის выступаობდა ამერიკელი ჯარისკაცების კლუბში, ხოლო 1949 წელს მან ოδεონისთან კონტრაქტი გააფორმა, მოგვიანებით კი გადავიდა Elite Special/Austroton-ზე. აგუსტინი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ვენაში, ბოჰემის ბარში წარმატებას აღწევს როგორც საკონცერტო მომღერალი. ხშირად выступаობდა ბოჰემის ბარის ტრიოსთან, რომელშიც შედიოდა მიხაელ დანცინგერი (ფორტეპიანო), ლაზლო გატი (გიტარა) და ვილი ფანტელი (ბასი). მისი ხმა განასახიერებდა უნიკალურ, ყᱮყენს მახასიათებელს, რომელიც აერთიანებს игривый, уязвимый, похотливый და სენტიმენტალურ ноты. 1951 წლიდან ავსტრიის მაუწყებლობის კორპორაციამ (ORF) მას აქტიურად უჭერდა მხარს, რისთვისაც მან რადიო გადაცემები მიიღო, რაც მის პოპულარობას ვენის ფარგლებს გარეთაც გაავრცელა. იგი არაერთხელ ჩაწერა სიმღერები, ძირითადად Vanguard лейбლისთვის, ხოლო მისი პირველი LP 1952 წელს გამოვიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში Vanguard Records-ის მიერ. 1953 წლიდან მონაწილეობდა რამდენიმე ავსტრიულ ფილმში, მათ შორის: Die Fiakermilli , Lavender , The Red Prince , And Who Is Kissing Me? , Liebe, die den Kopf verliert და Licht auf der Piazza . აგუსტინის კარიერაში მოიცლულია ავსტრიის წარმოდგენა ევროვიზიაში 1958 წელს სიმღერით "Die ganze Welt braucht Liebe", რომელმაც 8 ქულა და მეხუთე ადგილი მოუპოვებინა ათ მონაწილრეთაგანი. მან ასევე ითამაშა პოლი პიჭუმის როლი 1956 წლის The Threepenny Opera -ს ჩანაწერში, რაც Grand Prix du Disque-ს მოუტანია. იგი გამართულა საერთაშორისოდ, მათ შორის წარმატებული გამოსვლა ჰქონდა ნიუ-იორკის Town Hall-ში 1961 წელს. მას ხშირად თანამშრომლობდა რობერტ შტოლცთან, მრავალი სიმღერის ჩანაწერი გა yaptı ვენის რადიო ორკესტრთან ერთად. მან მიიღო მონაწილეობა გერმანულ Schlagerfestspiele-ში 1964 წელს, თუმცა ფინალურ ტურად ვერ გადავიდა. ლიანე აგუსტინი გარდაიცვალა 1978 წლის 30 აპრილს, ვენაში.
ლისლ ლევინგერი, დაბადებული ელისაბეთ მიენჰარდი 1918 წლის 11 იანვარს, გრაციაში, შტირიაში, ავსტრიელი ფოლკლორული მსახიობი და კომიკოსი იყო. იგი გარდაიცვალა ვენაში 1980 წლის 15 ოქტომბერს, პულმონური ინფარქტის შედეგად, რაც ალტლენგბახის საზოგადოებაში „ძლიერ დარტყმად“ აღწერილ იქნა. ლევინგერის შესრულებისკენ მოგზაურობა საფუძვლიანი ტრენინგით დაიწყო; ის სწავლობდა გრაცის კონსერვატორიაში და მიიღებდა ინსტრუქციებს ფორტპიანოზე, აკორდეონზე, ხმის ტრენინგზე, ლიტერატურის შესწავლებაში, დოროთეა ნეფთან acting-ზე, ცეკვა ვილი ფრენცლისთან და სიმღერაზე პროფესორი რიტერშაიმთან. 1938 წელს იგი ცოლად შეირთავს ფოლკლორულ მსახიობ პაულ ლევინგერს, რამაც მისწრაფვას უწყობს ხელს ოჯახის საკუთრებაში მყოფ თეატრალურ სცენაზე, რომელიც მისი ხელმძღვანელობით ფუნქციონირებდა. ცნობილი იყო როგორც „დრასტიკული კომიკოსი“, ხშირად ასრულებდა ყოველდღიურ ქალებს მკაფიო სოფლის განწყობით, კერძოდ, პირახებად მირცლს, ზენცის, კათის, ლენის და მიცზის როლებს. 1950-დან 1970 წლამდე მან მონაწილეობა მიიღო არაერთ ფილმში, მათ შორის „Der keusche Adam“ (1950), „Lachendes Wien“ (1957) და „Das Liab am Almsee“ (1966). ლოვენგერის ბიჰნე მისი სამუშაოს ცენტრალურ ნაწილად იქცა. მან ლოვენგერის ბიჰნეში თეატრალური გამოცდილება მიიღო, ხოლო მისი სპექტაკლების ტელეჩანაწერები კულტურული კლასიკად ითვლება. პაულ ლოვენგერისა და მისი დების გრეტლისთან ერთად მრავალ ფოლკლორულ პიესაში მიიღო მონაწილეობა. 1970 წელს საზოგებო ცხრიდან გადაიხადა, ოჯახზე კონცენტრირებისთვის, რომელშიც სამი ბავშვი შედიოდა: სისი, გუგი და პაული-მემკვიდრე. 1988 წელს მისი მამის გარდაცვალების შემდეგ, სისი ლოვენგერმა გადაняў ლოვენგერის ბიჰნის ხელმძღვანელობა, რომელიც 1997 წლიდან ავსტრიაში ტურნეებს ატარებს. მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ლოვენგერის ბიჰნის პროგრამირებაშიც, და directing-ში, ფსევდონიმით წერდა და ტურნეებს გერმანიასა და შეერთებულ შტატებში აგანიზებდა. კულტურის მინისტრმა კლაუდია შმიედმა ლიზლ ლოვენგერს „სრულფაზოვანი მსახიობი“ უწოდა, რომელმაც ხალხს იუმორთან ერთად მოაჯადოვა, ხოლო ქვერლეტენბერგის გუბერნატორმა ერვინ პროლმა ხაზგასმით აღნიშნა მისი სპექტაკლების საშუალებით სიხარულის მოტანის წვლილი.
სტივენ ჯონ ფრაი, ტიტულის მფლობელი "სერ", არის ბრიტანელ-ავსტრიელი ავტორი, სცენარისტი, მსახიობი, რეჟისორი, ჟურნალისტი, პოეტი, კომიკოსი და ტელეწამყვანი.
ჯო ფურტნერი, რომელიც 1893 წელს ვენაში დაიბადა, გერმანელი მსახიობი და კომიკოსი იყო. ბერლინს მიიჩნევდა მეორე სახლად, სადაც მრავალი წლის განმავლობაში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა, თავისი ვენური მომხიბვლელობის შენარჩუნებასთან ერთად. 1939 წლიდანვე დაიწყო გამოსვლები Kabarett der Komiker-ში, პროგრამებში მონაწილეობდა 1942 წლამდე და კვლავ 1947 წელს. 1947 წელს მან Helmut-Zacharias-Quartett-თან და რუ돌ფ ნელსონის 'Erinnern Sie sich? - Eine Melodienfolge'-თან ერთად Neue Scala/Kabarett der Komiker-ში გამოდიოდა, ჰანს გერტი ხელმძღვანელობდა და პიანინოზე დაკვრავდა. იგი ასევე აღიქმებოდა 1940 წლის ჟურნალში/გაზეთში Kabarett der Komiker-ის ანსამბლის ნაწილად. ფურტნერის კარიერა მოიცავდა თეატრს, κινηოქინოს და რადიოს. მან რამდენიმე ფილმში მიიღო მონაწილეობა და ხშირად выступаობდა თეატრებში, მათ შორის ჰებელ-თეატრში, შაუსპილიჰაუს ჰანსაში, ბერლინის თეატრში დერ nüრმბერგერ შტਰਾზე და რენესანს-თეატრში. იგი იყო სპილლეიტერი კაბარეტი დერ კომიკერს, რომელიც ხელმძღვანელობდა ვილი შეფერსმა, და მრავალი წლის განმავლობაში выступаობდა იქ. რადიოში მუშაობამ უნიკალური შესაძლებლობები გაუწია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საჭირო იყო ვენეციური პერსონაჟი. მან განასახიერა ჰერ ჰუბერი 1953/54 წლის რადიო-სერიალში "დიე არხე ნოაკ", ხოლო სხვადასხვა როლები, როგორიცაა პილკინგტონი "და ვერდენ ტიერე ცუ ჰიენენ" (1949) და ბელიცეკი "დერ კლაინე გრენცვერხ" (1953), და პროფ. დიურინგი "დერ კამერსანგერ" (1959). მან ასევე გამოჩნდა ტელევიზიის სახალისო შოუში "ვირ სენდენ ფროჰზინ - ვირ სპენდენ ფრეუδε" 1943 წელს, სადაც исполнил сегмент "ვენს დემ ესელს ცუ ვოლ ვირდ", ਜੋ ჰანს როზლერის მიერ იყო написан და მოიცავდა სხვადასხვა პერსონაჟებს. ტრანსლაცია జరిగింది 1943 წლის 8 ოქტომბერს, 14:30-დან 16:00 საათამდე, კუპელსაალ დეს რაიხსპორტფელდესში. ფურტნერი ყველაზე ცნობილია პროფესორ კვაცშნიეს როლში რადიოპროგრამაში "Die Insulaner", 1948-დან 1961 წლამდე, პერსონაჟს ხშირად ზედსახელით მოიხსენიებდა - "პროფესორ კვაცშნიე". იგი ხშირად თამაშობდა გულუხვიშვილ პერსონაžებს თეატრალურ წარმოდგენებში და ფილმებში. მისი გამორჩეული ნიშანი წარმოდგენებში იყო სასაცილო უარის განცხადება ლუდის გადასახარჯად, წითელი წიწაკის კენკნის შესთავაზების შემდეგ. ჯო ფურტნერმა იოჰანე სოფი ქრუგერთან వివాრი დაიწყო 1943 წელს. მან ხელი მოაწერა ფოტოგრაფიას Philips-ისგან და იყო წარმოდგენის შემადგენლობაში 1940 წლის გამოცემაში, ბერლინის P. W. Brocker-ისგან.
საუკუნის დასაწყისში ჰაინრიხ ეიზენბახი ყურადღების ცენტრში მოექცა, როგორც ვენის ერთ-ერთი წამყვანი კაბარე მხატვარი და გროტესკული კომიკოსი და ჩამოაყალიბა ბუდაპეშტის ორფეუმის კაბარე ანსამბლის გული.
ალბანეთი
სომხეთი
არგენტინა
ავსტრია
ავსტრალია
აზერბაიჯანი
ბელგია
ბულგარეთი
ბენინი
ბრაზილია
კანადა
შვეიცარია
ჩილე
კამერუნი
ჩინეთი
კოლუმბია
ჩეხეთი
გერმანია
დანია
დომინიკელთა რესპუბლიკა
ალჟირი
ესტონეთი
ეგვიპტე
ესპანეთი
ფინეთი
საფრანგეთი
გაერთიანებული სამეფო
განა
საბერძნეთი
გვატემალა
უნგრეთი
ინდონეზია
ირლანდია
ისრაელი
ინდოეთი
ერაყი
ირანი
იტალია
იამაიკა
იაპონია
კენია
სამხრეთ კორეა
ყაზახეთი
ლიბანი
ლატვია
მაროკო
მიანმარი (ბირმა)
მალტა
მალავი
მექსიკა
მალაიზია
ნიგერია
ნიკარაგუა
ნიდერლანდები
ნორვეგია
ნეპალი
ახალი ზელანდია
პერუ
ფილიპინები
პაკისტანი
პოლონეთი
პორტუგალია
კატარი
რუმინეთი
სერბეთი
რუსეთი
საუდის არაბეთი
შვედეთი
სლოვენია
სლოვაკეთი
ტაილანდი
ტუნისი
თურქეთი
ტაივანი
უკრაინა
უგანდა
ამერიკის შეერთებული შტატები
ურუგვაი
უზბეკეთი
ვიეტნამი
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
