Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

1588 κωμικοί

Ramón Cabrera y Griñó

Ο Ραμόν Καμπρέρα ι Γκριγιό, γεννημένος στην Τορτόσα της Ισπανίας στις 27 Δεκεμβρίου 1806, έζησε μια περίπλοκη και συχνά σκληρή ζωή σημαδεμένη από στρατιωτικές συγκρούσεις και πολιτικές αναταραχές. Γεννήθηκε στον Χοσέ Καμπρέρα, ναυτικό έμπορο, αρχικά ακολούθησε θρησκευτική καριέρα, φοιτώντας σε ένα σεμινάριο αλλά τελικά κρίθηκε ακατάλληλος για ιερέα λόγω έλλειψης κλήσης. Έλαβε μια εκκλησιαστική δωρεά το 1825 μέσω κληρονομιάς. Αυτή η πρώιμη φιλοδοξία εγκαταλείφθηκε καθώς ενεπλάκη όλο και περισσότερο σε καρλιστικές συνωμοσίες μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου VII της Ισπανίας. Η ακτινοβολία του Καμπρέρα ξεκίνησε κατά τον Πρώτο Καρλιστικό Πόλεμο, ο οποίος άρχισε το 1833. Ανέβηκε γρήγορα και έγινε βασικός ηγέτης τόσο στον Πρώτο όσο και στον Δεύτερο Καρλιστικό Πόλεμο, κερδίζοντας το ψευδώνυμο «Ο Τίγρης του Μάστρατσγο». Κατά τη διάρκεια της ζωής του, έφερε πολλαπλούς τίτλους, συγκεκριμένα τους τίτλους 1ου Μαρκήσιου της Τέρ, 1ου Κόμη της Μορέλα και 1ου Δούκα του Μάστρατσγο. Ως συνταγματάρχης ήδη από το 1834, προαγμένος από τον Κάρλος Μαρία Ισίδρο, διοικούσε τις καρλιστικές δυνάμεις στην Καταλονία, την Αραγονία και τη Βαλένθια, αποδεικνύοντας φήμη για τόλμη, φανατισμό και σκληρότητα. Νίκησε πολλούς γενικούς της βασίλισσας Ισαβέλλας σε μάχες όπως η Μάχη της Μαέλλα και αντικατέστησε προσωρινά τον Γενικό Μανουέλ Καρνίσερ ως διοικητή μετά την εκτέλεση του Καρνίσερ το 1835. Οι στρατιωτικές ενέργειες του Καμπρέρα χαρακτηρίζονταν συχνά από σκληρά μέτρα. Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του, διέταξε την εκτέλεση περίπου 1110 αιχμαλώτων πολέμου, εκατό αξιωματικών και πολλών αμάχων· σε αυτό περιλαμβάνονταν οι δήμαρχοι των Torrecilla και Valdealgorfa, καθώς και αιχμάλωτοι κατά τη διάρκεια μιας νικηφόρας εκδήλωσης στο Burjassot. Η εκτέλεση της μητέρας του, Άνα Μαρία Griñó, από φιλελεύθερες δυνάμεις ως αντίποινο για τις πράξεις του, τον οδήγησε να ορκιστεί εκδίκηση. Παρόλο που συνέχισε την αντίσταση στην Κεντρική Ισπανία για σχεδόν ένα χρόνο μετά την παράδοση άλλων καρλιστών, τελικά περιορίστηκε σε ένα γαλλικό φρούριο και στη συνέχεια έζησε στην Αγγλία. Εμφανίστηκε ξανά στην Καταλονία το 1848 ηγούμενος καρλιστικών ομάδων. Τον Μάρτιο του 1875, δημοσίευσε ένα μανιφέστο με το οποίο προέτρεπε τους οπαδούς να υποταχθούν στον Αλφόνσο Δωδέκατο, μια πράξη που είχε ως αποτέλεσμα να κηρυχθεί προδότης από τον Ντον Κάρλος και να στερηθούν οι τίτλοι του. Ο Ραμόν Καμπρέρα y Griñó απεβίωσε στο Wentworth, στην Αγγλία, στις 24 Μαΐου 1877.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Secundino de la Rosa Márquez

Ο Σεκούν δε λα Ρόσα Μάρκεθ είναι ένας πολύπλευρος Ισπανός καλλιτέχνης, που εργάζεται ως ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη στις 23 Δεκεμβρίου 1969, με πλήρες όνομα Σεκουνδίνo Μπενχαμίν Χουάν δε λα Ρόσα Μάρκεθ y Άιλαγας δε Καρβαχάλ. Μεγάλωσε στη γειτονιά Verdún κοντά στη Βαρκελώνη, γιος ενός πατέρα από τη Μαλάγα και μιας μητέρας Καταλανής καταγωγής από τη Gaditiana. Στην ηλικία των 20 ετών, μετακόμισε στη Μαδρίτη για να ακολουθήσει το πάθος του για τη Δραματική Τέχνη, σπουδάζοντας στο ατελιέ της Κριστίνα Ρότα και αργότερα με τον Άλμπερτο Μιράγιες. Στην αρχή της καριέρας του συμμετείχε σε εργαστήρια υπό την καθοδήγηση των Σάντσις Σινιστέρρα, Μιλάγκρος Βινας και Χοακίν Οριστρέλ, και σκηνοθέτησε από τον Γουιλ Κήανε σε μια παράσταση του «Άμλετ». Οι θεατρικές προσπάθειες του δε λα Ρόζα είναι σημαντικές για την καλλιτεχνική του ταυτότητα. Συνίδρυσε την θεατρική εταιρεία Caracalva με την Πίλαρ Κάστρο και τον Άιτορ Μερίνο και έχει γράψει και σκηνοθετήσει αρκετά θεατρικά έργα, όπως το El rincón de la borracha , το Radio para , το A las tantas , το rADIO rARA (που έκανε πρεμιέρα το 1999 και περιόδευσε εκτενώς), το Louella Persons (2013), το Los años rápidos , το El disco de cristal και το Las piscinas de la Barceloneta (2021). Θεωρείται μέλος της ομάδας νέων ηθοποιών της «γενιάς του ’90». Το 2009 έγραψε το σενάριο για την XII έκδοση των βραβείων Max. Η δουλειά του Σεκούν δε λα Ρόσα στην τηλεόραση έχει αυξηθεί σταθερά με τα χρόνια. Έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές σειρές όπως το *Los irrepetibles*, το *Aída* (2005-2014), το *Paco y Veva*, το *7 vidas*, το *Cuéntame cómo pasó*, το *El grupo*, το *Policías*, το *Compañeros*, το *Paquita Salas* και το *30 monedas*. Στην κινηματογραφική του καριέρα περιλαμβάνονται ρόλοι στις ταινίες *Las brujas de Zugarramurdi* (2013), *Pieles* (2017), *La pequeña Suiza* (2019), *El Bar* (2017) και *Negociador (El problema número uno)* (2014). Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με τη μουσική ρομαντική κωμωδία *The Cover* (2021), την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε. Η ταινία αυτή του απέφερε το βραβείο Καλύτερης Πειραματικής Ταινίας από την UMA Young Jury στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μάλαγα το 2021. Ο Σεκούν δε λα Ρόσα έχει αναγνωριστεί για την υποκριτική του δουλειά, κερδίζοντας το βραβείο καλύτερου ηθοποιού από την Unión de Actores τόσο το 2003 για το *Días de fútbol* όσο και το 2010 για το *Aída*.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Αντρές Μπουεναφουέντε Μορένο

Ο Αντρές Μπουεναφουέντε Μορένο είναι Ισπανός κωμικός, παρουσιαστής και παραγωγός. Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1965 στην Ρέους. Οι γονείς του είναι ο Χουάν Μπουεναφουέντε, ο οποίος έπαιξε ποδόσφαιρο για την ομάδα Club de Futbol Reus Deportiu και εργάστηκε ως ερασιτέρης, και η Τερέσα Μορένο, η οποία εργαζόταν στη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας. Ο πατέρας του είναι από τη Ρέους, ενώ η μητέρα του κατάγεται από την Λόρκα. Ο Μπουεναφουέντε έπαιξε επίσης για λίγο ποδόσφαιρο στην Reus Deportiu. Η καριέρα του Buenafuente ξεκίνησε στην ηλικία των 17 ετών (1982) με το Radio Popular Reus (COPE), εργαζόμενος στην αθλητική στήλη. Συνέχισε να αναπτύσσει τις κωμικές του ικανότητες, εμφανιζόμενος σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές το 1992 υπό τους σκηνοθέτες Mikimoto, Arús και Sardà. Παρουσίασε το 'El Terrat' στο SER Catalunya το 1997, κερδίζοντας ένα βραβείο Onda για την καλύτερη τοπική ραδιοφωνική εκπομπή. Την ίδια χρονιά, ίδρυσε το El Terrat, μια εταιρεία παραγωγής σχεδιασμένη να προσλαμβάνει συνεργάτες. Στη συνέχεια, παρουσίασε το 'La isla de los mosquitos' στο Cadena SER το καλοκαίρι του 2002. Παρουσίασε αρκετές επιτυχημένες εκπομπές στο TV3, συμπεριλαμβανομένων των 'Sense Títol' (1995-1998) και 'La cosa nostra' (1999–2000). Η τηλεοπτική δουλειά του Buenafuente περιλαμβάνει την παρουσίαση της εκπομπής 'Buenafuente' στο Antena 3 από το 2005 έως το 2007, μια εμπειρία που του απέφερε άλλο ένα βραβείο Onda το 2006. Ο χαρακτήρας 'el Neng de Castefa' ήταν ένα αξιοσημείωτο μέρος αυτής της εκπομπής, και το 2007 ο χαρακτήρας Rodolfo Chikilicuatre εκπροσώπησε την Ισπανία στη Eurovision. Έχει επίσης συνεργαστεί στην σειρά 'Pelotas'. Παρουσίασε τα βραβεία Goya το 2010 και το 2011, και πάλι συν-παρουσιάστηκε με τη Silvia Abril το 2019. Άλλοι ρόλοι παρουσιαστή περιλαμβάνουν την εκπομπή 'Com va la vida?' με τον Eduard Punset το 2011 και την 'Buenas noches y Buenafuente' στο Antena 3 το 2012. Από το 2013 έως το 2015, παρουσίαζε την 'En el aire' στη La Sexta. Από το 2016, παρουσιάζει την 'Late Motiv' στο Movistar+, συχνά με συνεργασίες με άλλους κωμικούς μέχρι τα τέλη του 2021. Σήμερα, συν-πresents επίσης το podcast 'Nadie sabe nada' με τον Berto Romero.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Αρέβαλο

Ο Φρανσίσκο Ροντρίγκες Ιγκλέσιας, γνωστός επαγγελματικά ως Αρέβαλο ή Πάκο Αρέβαλο, ήταν Ισπανός κωμικός και ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1947 στη Μαδρίτη, πέρασε την παιδική του ηλικία στην Καταρόχα, Βαλένθια, και μεγάλωσε εκεί. Απεβίωσε στις 3 Ιανουαρίου 2024 στο σπίτι του στη Βαλένθια, αφήνοντας πίσω του μια καριέρα που διήρκεσε πολλές δεκαετίες. Κατά τη στιγμή του θανάτου του ήταν 76 ετών. Ο Αρέβαλο άρχισε να εμφανίζεται το 1970, υποδυόμενος αρχικά έναν κωμικό τορero στην παράσταση «Ο πυροσβέστης τορero», ένας ρόλος που συνέβαλε στη γένεση του παρανόμου του, το οποίο προήλθε από το επώνυμο του πατέρα του, ο οποίος ήταν επίσης κωμικός τορero. Απέκτησε φήμη στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με αστεία για άτομα που αποκαλούσε «gangosos y mariquitas», τα οποία πούλησε σε περίπου τριάντα κασέτες. Η δημοτικότητά του αυξήθηκε σημαντικά από το 1983, όταν έγινε μόνιμος συνεργάτης στην εκπομπή «Ένα, δύο, τρία... απαντήστε ξανά», εμφανιζόμενος σε κάθε επεισόδιο του «Ένα, δύο, τρία... Η δημοπρασία» μέχρι το 2004. Εμφανίστηκε επίσης σε αρκετές κωμικές ταινίες του Μαριάνο Οθόρες μεταξύ 1983 και 1985. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Αρέβαλο εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένων των Moscow Gold (2003) και Isi & Disi: High Voltage (2006). Παρουσίασε την εκπομπή ‘Arévalo y Cía’ στην Antena 3 το 1997 και συμμετείχε στο ριάλιτι σόου 'La Granja' το 2005. Από το 2007 έως το 2009, εμφανιζόταν συχνά στην εκπομπή ‘La tarde con María’ στο Canal Sur. Επίσης, πρωταγωνίστησε σε θεατρικά έργα όπως το 'Dos Mellizos' με τον Bertín Osborne το 2011 και συνεργάστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή ‘Sábado Deluxe’ από τις 21 Απριλίου 2018. Το χιούμορ του, αρχικά επαινετό, αργότερα περιγράφηκε από τους κριτικούς ως «γελοίο και παλιό», με αποτέλεσμα η φράση «να μοιάζει με αστείο του Αρέβαλο» να γίνει περιγραφικός όρος για αυτό το είδος κωμωδίας.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Γρηγόριο Εστεμπάν Σάντσεθ Φερνάντες

Γεννημένος στη Μάλαγα στις 28 Μαΐου 1932, ο Γρηγόριο Εστεμπάν Σάντσεθ Φερνάντες, ο οποίος χρησιμοποιούσε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Τσικίτο δε λα Καλθάδα, ήταν Ισπανός διασκεδαστής. Το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο προήλθε από την Καθάδα δε λα Τρινιδάδ, τον δρόμο όπου γεννήθηκε. Αρχικά ακολούθησε καριέρα τραγουδιστή φλαμένκο και ηθοποιού, πρωτοεμφανιζόμενος στη σκηνή σε ηλικία οκτώ ετών ως μέλος της «Καπουλίτος Μαλαγένος», μιας παιδικής ομάδας. Ο πατέρας του ήταν ηλεκτρολόγος και είχε δύο αδέλφια, τον Φρανσίσκο και τον Τομάς. Ανέπτυξε τις δεξιότητές του στο τραγούδι φλαμένκο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και αργότερα περιόδευσε διεθνώς, συμπεριλαμβανομένου ενός έτους και δύο μηνών στην Ιαπωνία. Μια σύντομη εμφάνιση στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά «Vacaciones en el mar» ως παλμέρο συνέβη το 1985. Ο Τσικίτο δε λα Καλθάδα απέκτησε ευρεία φήμη ως κωμικός stand-up μετά την ανακάλυψή του για την τηλεόραση από τον παραγωγό Τομάς Σάμερς το 1994. Απέκτησε γρήγορα δημοτικότητα στην ισπανική τηλεοπτική εκπομπή *Genio y figura* (1994–1995), η οποία αύξησε σημαντικά την ορατότητά του. Το στυλ της κωμωδίας του χαρακτηριζόταν από σουρεαλιστικά και δραματικά ανέκδοτα, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα, τα δεικτικά και τις κινήσεις. Ένα διακριτικό χαρακτηριστικό των εμφανίσεών του ήταν το να βάζει τα χέρια του στη μέση ενώ έλεγε αστεία, σαν να μιμούταν πόνο στην οσφυϊκή χώρα. Η επιτυχία της εκπομπής ήταν αξιοσημείωτη· τον Οκτώβριο του 1994, μια συλλογή από τα ανέκδοτά του συγκέντρωσε μεγαλύτερο κοινό από έναν αγώνα ποδοσφαίρου της Ρεάλ Μαδρίτης, και μια βιντεοταινία, με τον ίδιο τίτλο 'Genio y figura,' πούλησε 280.000 αντίτυπα μέσα σε τρεις μήνες. Εμφανίστηκε επίσης στον δίσκο 'Bolero Mix 11' το 1994. Πέρα από το Genio y figura , το έργο του Κικίτο δε λα Καλθάδα περιλάμβανε εμφανίσεις σε ταινίες όπως το Aquí llega Condemor, el pecador de la pradera (1996), το Papá Piquillo (1998) και το Torrente 5 (2014), καθώς και σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Señor alcalde (1998). Φράσεις και εκφράσεις που χρησιμοποιούσε, όπως το 'Fistro' ή το 'Jarl,' έγιναν δημοφιλή memes και μέρος της ισπανικής αργκό, ενώ αστείες συγκρίσεις, όπως «δουλεύεις λιγότερο από τον ράφτη του Ταρζάν», μπήκαν επίσης στην κοινή χρήση. Ρόλοι όπως ο Crispín Klander, ο Lucas Grijander και ο Nuñito de la Calzada αναδύθηκαν, διαμορφωμένοι από την ξεχωριστή υποκριτική και τον χαρακτήρα του Κικίτο δε λα Καλθάδα. Συνέβαλε σε ραδιοφωνικές εκπομπές όπως το 'La mañana,' το 'Hoy por hoy' και το 'Protagonistas,' και υπηρέτησε ως κήρυκας για την Feria de Málaga τον Αύγουστο του 1996. Πέθανε στη Μάλαγα στις 11 Νοεμβρίου 2017, μετά από μια περίοδο επιδείνωσης της υγείας του, συμπεριλαμβανομένων νοσηλειών τον Οκτώβριο του 2017. Μετά το θάνατό του στις 18 Φεβρουαρίου 2019, έλαβε το Μετάλλιο Χρυσό για την Αξία στις Καλές Τέχνες.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Ενρίκε Σαν Φρανσίσκο

Ο Κουίκε Σαν Φρανσίσκο, γνωστός και ως Ροχέλιο Ενρίκε Σαν Φρανσίσκο Κόμπο, ήταν Ισπανός ηθοποιός και κωμικός. Γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 10 Μαρτίου 1955 και απεβίωσε εκεί στις 1η Μαρτίου 2021, από πνευμονία μετά από μια περίοδο νοσηλείας για σοβαρή διμερή πνευμονία. Οι γονείς του ήταν οι ηθοποιοί Βιθέντε Χάρο και Ενρικέτα Κόμπο (Κουέτα Αριέλ), και είχε έναν αδελφό, τον Βιθέντε Χάρο Βιδάλ. Πέρασε την παιδική του ηλικία στη Βαρκελώνη με τη μητέρα του. Ο Σαν Φρανσίσκο ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός σε νεαρή ηλικία, εμφανιζόμενος σε διαφημιστικές δουλειές σε ηλικία έξι ετών και στη συνέχεια στην εκπομπή της Televisión Española Santi, botones de hotel σε ηλικία δέκα ετών το 1965. Έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο δύο χρόνια αργότερα στο El sueño de una noche de verano και στη συνέχεια εμφανίστηκε στο Frankie y la boda (1965). Από το 1975 και έπειτα, αφιέρωσε τον εαυτό του στην υποκριτική, εντάχθηκε για λίγο στο εργαστήριο ηθοποιών της Μαδρίτης πριν μετακομίσει εκεί την ίδια χρονιά. Έπαιξε σε δύο επεισόδια της El pícaro που σκηνοθέτησε ο Φερνάντο Φερνάν Γκόμεζ το 1975. Καθ’ όλη τη δεκαετία του ’70 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ήταν ενεργός στον κινηματογράφο, ιδιαίτερα στο είδος «cine quinqui», εμφανιζόμενος σε ταινίες που σκηνοθέτησε ο Ελόι ντε λα Ιγλέσια, όπως το Navajeros (1980), το Colegas (1982) και το El pico (1983). Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες όπως το Ernesto (1979) και το Maravillas (1981). Η καριέρα του Σαν Φρανσίσκο περιλάμβανε κινηματογράφο, τηλεόραση, θέατρο και ραδιόφωνο. Δάνεισε τη φωνή του σε ηχογραφήσεις των Loquillo y Trogloditas και La Fuga, και εμφανίστηκε σε μουσικά βίντεο για την Rosario Flores και άλλους. Από το 2001 έως το 2008, υποδύθηκε τον Tinín στην δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Cuéntame cómo pasó . Συμμετείχε επίσης σε εκπομπές όπως η El club de la comedia και η No somos nadie . Έλαβε δύο υποψηφιότητες για το βραβείο Goya Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου, το 1990 για την ταινία Orquesta Club Virginia και το 1993 για την ταινία El baile del pato . Οι τελευταίες του εμφανίσεις στον κινηματογράφο ήταν στις ταινίες 4 latas (2017) και Sin rodeos (2018). Ήταν μέλος της Ακαδημίας Κινηματογράφου και είχε ταλέντο να γελάει με τον εαυτό του. Θα τον θυμόμαστε για τις συνεισφορές του στο ισπανικό χιούμορ και την υποκριτική, με τον Mariano Barroso να τον περιγράφει ως έναν 'grandísimo actor, vulnerable, brillante y querido por todos'.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Ενρίκε Σεράνο

Ο Σεράνο ξεκίνησε την καριέρα του στην ηλικία των έντεκα περίπου το 1902 με την εταιρεία του Ουμπέρτο Ζούρλο, συμμετέχοντας στο έργο «Tranquera». Εργάστηκε επίσης ως τεχνίτης σκηνής και υπεύθυνος για τα σκηνικά στην ομάδα του Πέπε Ποντέστα, και έκανε παραστάσεις σε τσίρκα με τα ονόματα Tony Tranquerita και Pierrot Saltarín. Παρακολούθησε μαθήματα στο Θέατρο Παιδιών Labardén, αποδεικνύοντας από νωρίς την αφοσίωσή του στην παράσταση. Η καριέρα του Σεράνο στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1910 με την ταινία *La batalla de Maipú*, ακολουθούμενη από μια άλλη αμιγή ταινία, την *Hasta después de muerta*, το 1916. Εμφανίστηκε σε περίπου 40 ταινίες μεταξύ 1935 και 1964, πρωταγωνιστώντας σε ταινίες όπως η *Muchachas que estudian* (1939) και η *Así es la vida* (1939). Υποδύθηκε σε πάνω από 80 ταινίες καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένης της *El alma del bandoneón* το 1935. Συχνά υποδυόταν χαρακτήρες «chantas» ή απατεώνες, συμβάλλοντας στο κωμικό του πρόσωπο. Κατά την Χρυσή Εποχή του Αργεντινού κινηματογράφου, πρωταγωνίστησε σε πάνω από 30 ταινίες μεταξύ 1940 και 1955. Εμφανίστηκε στην επιτυχημένη ταινία *Los martes, orquídeas* με την Μίρθα Λεγκράντ το 1941, και συνεργάστηκε συχνά με τον σκηνοθέτη Manuel Romero και την κωμικό Niní Marshall. Ο Σεράνο θεωρείτο ένας από τους σπουδαιότερους κωμικούς ηθοποιούς στον κλασικό αργεντινό κινηματογράφο και φημιζόταν για τις κωμικές του ερμηνείες. Εργάστηκε εκτενώς για τα στούντιο Lumiton και εμφανίστηκε σε πολυάριθμες ταινίες κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950, συμπεριλαμβανομένης της Un hombre solo no vale nada (1949). Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην Cuidado con las colas το 1964. Ανήκε στο δυναμικό του Florencio Parravicini, μαζί με τους Roberto Casaux και Guillermo Battaglia. Απεβίωσε στη Μπουένος Άιρες στις 20 Δεκεμβρίου 1965, σε ηλικία 74 ετών. Θυμάται για τις συνεισφορές του στον αργεντινό κινηματογράφο και άφησε πίσω του μια κόρη, την ηθοποιό Tina Serrano.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Μαρία Ροζάριο Πίλαρ Μαρτίνες Μολίνα Μπαέθα

Η Μαρία Ροζάριο Πίλαρ Μαρτίνες Μολίνα Μπαέθα, γνωστή επαγγελματικά ως Τσάρο, είναι μια διασκεδάστρια γεννημένη στην Ισπανία. Γεννήθηκε στη Μούρθια της Ισπανίας και ισχυρίζεται ότι γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1951, αν και τα επίσημα αρχεία υποδεικνύουν ημερομηνία γέννησης 13 Μαρτίου 1941. Οι γονείς της ήταν ο Λουίς Μαρτίνες Ολίβα και η Κάρμεν Μολίνα Μπαέθα. Η Τσάρο αναγνωρίζεται ως ηθοποιός, τραγουδίστρια, κωμικός και κιθαρίστρια φλαμένκο, επιδεικνύοντας ευελιξία σε διάφορους καλλιτεχνικούς τομείς. Άρχισε να παίζει κλασική κιθάρα στην ηλικία των εννέα υπό τον Ανδρέα Σεγόβια και σπούδασε φλαμένκο και κλασική κιθάρα στη Μούρθια. Κατά τη δεκαετία του 1960, η Τσάρο έγινε ευρέως γνωστή διεθνώς μέσα από εμφανίσεις στην αμερικανική τηλεόραση, μια άνοδος που επηρεάστηκε σημαντικά από τον γάμο της με τον Ξαβιέ Κουγάτ το 1966. Ο Κουγάτ την "ανακάλυψε" το 1964 ενώ έγραφε ένα ειδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα και παντρεύτηκαν στις 7 Αυγούστου 1966, γινόμενοι το πρώτο ζευγάρι που παντρεύτηκε στο Caesars Palace στη Λας Βέγκας. Είναι γνωστή για τις γεμάτες ενέργεια εμφανίσεις της και τη φράση της "κούτσι-κούτσι". Η Τσάρο κυκλοφόρησε δισκογραφικές ηχογραφήσεις με την Salsoul Records τη δεκαετία του 1970, συμπεριλαμβανομένου του άλμπουμ *Dance a Little Bit Closer* (1977), και άλλων άλμπουμ όπως το *Cuchi, cuchi* (1977) και το *Olé, olé* (1978). Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες όπως η *Tiger by the tail* (1968) και η *Aeropuerto 80* (1979). Η καριέρα της Σάρο συνέχισε με εμφανίσεις στο *The Hollywood Squares* από το 1982 έως το 1988 και έναν ρόλο στην *Chico and The Man* μετά τον θάνατο του Φρέντι Πρίντζε. Επιπλέον, η Σάρο συμμετείχε στην τρίτη σεζόν του *The Surreal Life* και είχε ένα σύντομο ρόλο στους *Simpsons*, όπου ερμήνευσε το τραγούδι «Το όνομά μου είναι Σάρο, κουνώ τα μαράκας μου». Η φλαμένκο ηχογράφησή της, *Guitar Passion* (1994), έλαβε το βραβείο Γυναίκειου Pop Album του Έτους στο Billboard International Latin Music Conference το 1995. Έγινε πολίτης των ΗΠΑ το 1977 και αργότερα ξαναπαντρεύτηκε τον Κιέλ Ράστεν το 1978, αποκτώντας έναν γιο, τον Σελ Ράστεν, ο οποίος είναι ντράμερ για τους Treazen. Η Σάρο έχει ζήσει στη Χαβάη, εμφανιζόμενη τακτικά στο Outrigger Hotel και διατηρώντας ένα εστιατόριο στο Kauai. Θεωρείται εικονίδιο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με παρουσία στο Instagram όπου δημοσιεύει για επερχόμενες παραστάσεις, συμβουλές διατροφής και άσκησης· ένα βινυλιακό δίσκο με τίτλο "Dance a Little Bit Closer" κυκλοφόρησε το 2023, συμπεριλαμβανομένων υπογεγραμμένων αντιγράφων αφιερωμένων σε κάθε αγοραστή.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Μπέρτο Ρομέρο

Ο Άλμπερτο Ρομέρο Τομάς, γνωστός επαγγελματικά ως Berto Romero, είναι Ισπανός κωμικός, σεναριογράφος, ηθοποιός και κινηματογραφιστής. Γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1974 στη Μανρέσα, Βαρκελώνη, αν και πέρασε την παιδική του ηλικία στην Καρδόνα, Καταλονία. Η οικογένειά του έχει ρίζες στη Murcia, με τρεις παππούδες που μετανάστευσαν από τη La Unión και την Torre-Pacheco. Ο Romero είναι μέλος της θεατρικής εταιρείας El Cansancio, η οποία ιδρύθηκε μαζί με τους Miquel Company, Paco Hernández και Rafel Barceló. Η καριέρα του Ρομέρο ξεκίνησε με τη συνεισφορά του στην ραδιοφωνική εκπομπή La taverna del llop από το 2002. Απέκτησε φήμη μέσα από τη δουλειά του στο πρόγραμμα του Andreu Buenafuente, αρχικά περιστασιακά από το 2007 και αργότερα ως βασικός συνεργάτης και σεναριογράφος. Από το 2007 έως το 2011, εμφανίστηκε στην εκπομπή, συνεισφέροντας τμήματα όπως η 'Bertovisión', όπου ανέλυε τα μέσα ενημέρωσης, ιδιαίτερα φωτογραφίες. Το 2008, παρουσίασε προσωρινά τον Buenafuente κατά τη διάρκεια της άδειας του Andreu Buenafuente με τίτλο 'Buenafuente ha salido un momento'. Επίσης, εμφανίστηκε στην εκπομπή του TV3 El gran què το 2007 και έκανε stand-up comedy στην Que no surti d'aquí. Συνέγραψε το βιβλίο Cero estrellas με τον Xavi Tribó τον Απρίλιο του 2008. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ρομέρο έχει συμμετάσχει σε διάφορα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά έργα. Παρουσίασε τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς του laSexta τόσο το 2009 όσο και το 2010. Τον Μάρτιο του 2009, παρουσίασε ένα βραχύβιο talk show, El programa de Berto, στο laSexta. Εμφανίστηκε στο Muchachada Nui τον Απρίλιο του 2009 και πρωταγωνίστησε στην εκπομπή του YouTube Zombis (2009-2011) με τον Rafel Barceló, αργότερα συμμετείχε η Silvia Abril. Οι κινηματογραφικές του εμφανίσεις περιλαμβάνουν το Sótano (2008), Spanish Movie (2009), 3 bodas de más (2013), Ocho apellidos catalanes (2015), Tiburon (2017) και Little Red Riding Wolf (2023). Από το 2013, παρουσιάζει από κοινού την ραδιοφωνική εκπομπή Nadie sabe nada με τον Andreu Buenafuente, και συνεισφέρει στο Prefiero joder a que me jodan από το 2018. Σήμερα, δημιουργεί και σκηνοθετεί την εκπομπή 'Un espectáculo de Berto Romero y El Cansancio', με συνεισφορές στο σενάριο από τους Rafel Barceló και Tomàs Fuentes.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Νταβίντ Φερνάντεζ Ορτίθ

Ο Ντάβιντ Φερνάντες Όρτιζ, γεννημένος στην Ιγουάλαδα, Βαρκελώνη στις 24 Ιουνίου 1970, είναι ένας Ισπανός ηθοποιός, ηθοποιός φωνής και κωμικός. Είναι γνωστός κυρίως για τον κωμικό του χαρακτήρα, Ροντόλφο Τσικιλικούατρ. Το υπόβαθρο του Φερνάντες περιλαμβάνει σπουδές στην βιομηχανική κοσμηματοποιία και συμμετοχή με την θεατρική εταιρεία La Cubana από το 1998, η οποία οδήγησε σε εμφανίσεις στην τηλεοπτική σειρά 'Me lo dijo Pérez'. Οι πρώτες του συνεργασίες ξεκίνησαν το 2002 με την Καταλανική εταιρεία παραγωγής El Terrat, εδραιώνοντας περαιτέρω την παρουσία του στο ισπανικό τοπίο της ψυχαγωγίας. Η καριέρα του Φερνάντες κέρδισε σημαντική ώθηση μέσα από τη συνεργασία του με τον Αντρές Μπενάφουεντε. Αρχικά εμφανίστηκε στην εκπομπή 'Una altra cosa' (2002-2004), όπου ανέπτυξε χαρακτήρες όπως ο El Gilipollas και ο El Extremeño que quería ser Vasco, ακολουθούμενος από τη συνεχιζόμενη συνεργασία του στην 'Buenafuente' (Antena 3 και La Sexta). Στην Buenafuente πρωτοείσαγε τον Rodolfo Chikilicuatre ως αυτοσχεδιαστική παράσταση. Τον Ιανουάριο του 2008, ο Φερνάντες παρουσίασε τον Ricardo Rosanti, ισχυριζόμενος ότι είχε εφεύρει μια κιθάρα-δονητή, πριν επιστρέψει ως Chikilicuatre για να ερμηνεύσει το 'Baila el Chiki-chiki' στις 5 Φεβρουαρίου 2008. Το τραγούδι «Baila el Chiki-chiki», γραμμένο από τον Santiago Segura και συντεθειμένο από τον Pedro Guerra, αποτέλεσε ένα καθοριστικό σημείο στην καριέρα του Fernández. Παρωδεί τη μουσική reggaeton με αστεία και πολιτικές αναφορές, και συμμετείχε στη διαδικασία επιλογής της Ισπανίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2008. Παρά το γεγονός ότι κάποιοι θεωρούσαν την επιλογή του ένα κόλπο, ο Rodolfo Chikilicuatre κέρδισε την επιλογή με 56,28% των ψήφων. Ο Fernández τροποποίησε τους στίχους τον Μάρτιο του 2008 για να συμμορφωθεί με τους κανόνες του Eurovision, αφαιρώντας τις πολιτικές αναφορές και αυξάνοντας τη διάρκεια του τραγουδιού. Ερμήνευσε το «Baila el Chiki-chiki» στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2008 στις 24 Μαΐου 2008, πετυχαίνοντας την καλύτερη θέση για την Ισπανία από το 2004. Από τότε, ο Fernández συνεχίζει να εργάζεται σε διάφορα μέσα ενημέρωσης, εμφανιζόμενος σε εκπομπές όπως «Gala Inocente, Inocente», «Pelotas», «Crackovia» και «Me resbala», αποδεικνύοντας την ευελιξία του ως κωμικός.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Πάμπλο Μότος

Ο Πάμπλο Μότος Μπούργος εργάζεται ως τηλεοπτικός οδηγός, εκφωνητής ραδιοφώνου, κωμικός και Ισπανός επιχειρηματίας. Από το 2006 πρωταγωνιστεί και παράγει το πρόγραμμα συνεντεύξεων The Ant. Επιπλέον, μοιράζεται την ιδιοκτησία του παραγωγού 7 και τη δράση με τον παραγωγό Jorge Salvador, μια εταιρεία που διαχειρίζεται σήμερα το El anteguero και άλλα έργα.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Χοσέ Μιγκέλ Μονζόν Ναβάρο

Ο Χοσέ Μιγκέλ Μονζόν Ναβάρο, γνωστός επαγγελματικά ως El Gran Wyoming ή απλά Wyoming, είναι Ισπανός κωμικός, μουσικός, συγγραφέας και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 15 Μαΐου 1955 και κατάγεται από οικογένεια φαρμακοποιών με ρίζες στην Κουένκα. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του περιλάμβαναν παρακολούθηση του OJE και του Opus Dei. Ασχολήθηκε με σπουδές ιατρικής, αποφοίτησε πριν την εγκατάλειψη για να αφοσιωθεί στη διασκέδαση· εργάστηκε σύντομα ως γιατρός κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. Η ποικιλόμορφη καριέρα του Wyoming ξεκίνησε με μουσικές δραστηριότητες, παίζοντας στην ομάδα Paracelso και παρουσιάζοντας κωμικο-μουσικά σόου με τον πιανίστα Ángel Muñoz Alonso κατά τη διάρκεια της εποχής της Μαδρίτης Movida. Η τηλεοπτική εργασία του Γουαϊόμινγκ καλύπτει διάφορα προγράμματα, όπως το Silencio se juega (1984), το La noche se mueve (1992-1993) και το El peor programa de la semana (1993). Το τελευταίο διακόπηκε πριν από μια συνέντευξη με τον Κιμ Μονζό, λόγω ανησυχιών για δυνητικά προσβλητικά αστεία. Παρουσίασε επίσης την ισπανική έκδοση του Caiga quien caiga (1996-2003) μαζί με τους Χουάνχο δε λα Ιγκλέσια και Χαβιέρ Μαρτίν, ένα σόου που απέσπασε περίπου τριάντα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου ενός Ondas και ενός TP de Oro. Τα γραπτά του Γουαϊόμινγκ περιλαμβάνουν αρκετά βιβλία, ξεκινώντας με το Un vago, dos vagos, tres vagos το 1990, ακολουθούμενο από το Te quiero personalmente (1993), το Las aventuras del mapache (1997) – ένα παιδικό βιβλίο – και το Janos, el niño que soñaba despierto (2000). Συνίδρυσε την εταιρεία δίσκων 18 Chulos το 1999 μαζί με άλλους καλλιτέχνες. Από το 2006, η Ουιομίνγκ φιλοξενεί την εκπομπή El Intermedio στο La Sexta. Το πρόγραμμα έχει αντιμετωπίσει νομικές προκλήσεις· το 2016, διατάχθηκε να πληρώσει 35.380 ευρώ ως αποζημίωση για την προβολή μιας γυναικείας φωτογραφίας χωρίς τη συγκατάθεσή της. Επίσης, έγραψε μια στήλη με τίτλο Asuntos & Cuestiones για την εφημερίδα Público. Τα βιβλία της Ουιομίνγκ, No estamos locos (2013) και No estamos solos (2014), σημείωσαν σημαντική επιτυχία, με το πρώτο να πουλά πάνω από 100.000 αντίτυπα σε περισσότερες από οκτώ εκδόσεις. Συνέβαλε στην ντοκιμαντέρ ταινία Hay motivo (2004). Οι κωμικές επιρροές της Ουιομίνγκ περιλαμβάνουν τον Άγγλο κωμικό Benny Hill, μια εκτίμηση που μοιράστηκε με τους Santiago Segura και Álex de la Iglesia. Ένας κόμικς, El Gran Wyoming. Mil palos y ninguno al agua , δημοσιεύθηκε το 2024.

Προβολή προφίλ